Karen Rose

Het kwaad in jou

De Fontein

Van Karen Rose verschenen bij De Fontein:

Sterf voor mij (2008)

Schreeuw voor mij (2009)

Moord voor mij (2010)

De dood in haar ogen (2011)

De mond gesnoerd (2012)

Van mij alleen (2013)

In vertrouwen (2014)

Heb je me gemist? (2014)

Wreed weerzien (2014)

Over de schreef (2015)

Op de hielen (2015)

Niemand zeggen (2016)

In de val (2016)

In het donker (2017)

In het vizier (2017)

Op het spel (2018)

Niets te vrezen (2018)

Het kwaad in jou (2019)

Dit e-book is gebaseerd op de eerste druk, februari 2019

Oorspronkelijke titel Monster in the Closet

Copyright © 2017 by Karen Rose Books, Inc.

Oorspronkelijke uitgever Berkley, an imprint of Penguin Random House LLC, New York

The moral right of Karen Rose to be identified as the author of this work has been asserted by her in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act 1988

Copyright © 2019 voor deze uitgave Uitgeverij De Fontein, Utrecht

Vertaling Hans Verbeek

Omslagontwerp Studio Jan de Boer, Utrecht

Omslagillustratie © Trevillion Images/Stephen Carroll

Opmaak binnenwerk Text & Image, Assen

ISBN 978 90 261 4590 2

ISBN e-book 978 90 261 4591 9

NUR 332

www.uitgeverijdefontein.nl

www.karenrosebooks.com

Uitgeverij De Fontein vindt het belangrijk om op milieuvriendelijke en verantwoorde wijze met natuurlijke bronnen om te gaan. Bij de productie van het papieren boek van deze titel is daarom gebruikgemaakt van papier waarvan het zeker is dat de productie niet tot bosvernietiging heeft geleid.

Alle personen in dit boek zijn door de auteur bedacht. Enige gelijkenis met bestaande – overleden of nog in leven zijnde – personen berust op puur toeval.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch, door geluidsopname- of weergaveapparatuur, of op enige andere wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor mijn lezers overal ter wereld – dank dat jullie net zo veel houden van de personages die in mijn hoofd leven als ik. Ik heb dit boek als een soort Valentijnscadeau voor jullie geschreven.

Voor alle vaders die onvoorwaardelijk van hun kinderen houden, met inbegrip van de stiefvaders die uitgroeien tot de vaders die ze niet hoeven zijn, maar desalniettemin worden. Dat jullie kinderen het geschenk mogen koesteren dat ze hebben gekregen.

Voor mijn lieve echtgenoot, Martin, die altijd de meest fantastische vader is geweest voor onze dochters.

Proloog

Baltimore, Maryland, woensdag 22 juli, 14.45 uur

Jazzie Jarvis ging langzamer lopen toen ze de derde van de vier trappen naar hun appartement op liep. Het zweet droop van haar gezicht en ze boog bijna dubbel onder het gewicht van haar rugzak. Mama was vergeten haar op te halen. Alweer.

      Meestal deed het er niet zo veel toe als ze het vergat. Het was heet om naar huis te lopen van de dagopvang, maar dat kon Jazzie wel aan. Het probleem was de hitte in combinatie met haar volle rugzak. Ze had de hele weg naar huis lopen zweten.

      Het zweten verborg in ieder geval de tranen die ze niet had kunnen inhouden. Want mama was niet alleen vergeten haar op te halen. Ze was ook de kunsttentoonstelling vergeten. En ik had haar er nog zo aan herinnerd, telkens weer. Ze had beloofd dat ze zou komen. Ze had het beloofd.

      Maar ze was niet gekomen. Jazzie had meer dan een uur bij haar tafel gestaan met haar blik strak op de deur gericht en al haar werkstukken van de dagopvang keurig op tafel gerangschikt. De pot van klei die ze helemaal alleen had gemaakt en beschilderd en geglazuurd en gebakken. De tekeningen waar ze zo hard aan had gewerkt om ze precies goed te krijgen. De mooie steen die ze had geschuurd en gepoetst tot hij glinsterde als een diamant. Het had er allemaal liggen wachten tot mama zou komen kijken.

      Maar mama was vergeten te komen en Jazzie was er maar ternauwernood in geslaagd om niet te huilen terwijl alle andere mama’s en papa’s langsliepen en haar complimentjes gaven. Medelijden met haar hadden omdat ze de enige was van wie de mama niet was gekomen. Alle andere mama’s en papa’s hadden hun kinderen geholpen hun spullen in te pakken en die naar de wachtende auto’s te dragen. Mooie auto’s, want het was een luxe dagopvang. Exclusief. Duur.

      Tante Lilah, de zus van mama, had het betaald, want Jazzie’s mama had er het geld niet meer voor. Niet sinds haar papa bij hen was weggegaan. Jazzie miste hem niet. Hij zou toch niet zijn gekomen om naar mijn werkstukken te kijken, dacht ze bitter. Toen hij nog bij hen woonde had hij alleen maar gewerkt. Ze zagen hem eigenlijk nooit. Zelfs niet op zondag, want dat was de dag dat hij ging golfen met zijn cliënten.

      Het was altijd mama die naar school kwam, die bij de uitvoeringen was en wanneer er certificaten werden uitgereikt. Maar mama was niet meer... zichzelf, al een hele tijd niet.

      Niet sinds haar papa was weggegaan. Misschien daarvoor al. Haar kleine zusje, Janie, was te jong om zich de tijd te herinneren dat ze gelukkig waren. Jazzie kon het zich zelf nauwelijks nog herinneren.

      Dus terwijl alle mama’s en papa’s de werkstukken van hun kinderen en het overgebleven materiaal inpakten, had Jazzie die van zichzelf ingepakt en haar hoofd koppig hooggehouden. Haar ogen brandden, maar ze zou niemand haar laten zien huilen. Zeker niet de rijke kinderen die haar pestten omdat haar moeder in een oude, roestige auto reed.

      Jazzie was ooit zelf een van de rijke kinderen geweest. Voor haar vader wegging. Ze hadden in een mooi huis gewoond en ze hadden een mooie auto. Heel veel kleren. Genoeg te eten. Ze hadden nog steeds te eten omdat oom Denny, de broer van haar vader, ze niet liet verhongeren. Dat kwetste mama’s trots, maar ze stond het toe, want zij wilde ook niet dat ze zouden verhongeren. Jazzie en Janie kregen ook kleren voor school, daar zorgde tante Lilah voor. Niets bijzonders en ook geen merkkleding, want tante Lilah was... Wat was het woord ook alweer? O ja. Zuinig.

      Niet gierig. Niet zelfzuchtig. Gewoon voorzichtig. Dat was wat mama begon te leren, want nu moest ze gaan werken en ze verdiende niet veel. Nu woonden ze in een armoedig flatje met twee slaapkamers op de vierde verdieping van een gebouw waarvan de lift kapot was. Een flatje dat ze moesten delen met hun oma.

      Jazzie’s lippen krulden in een minachtende uitdrukking, want ze was niet erg gesteld op de mama van haar vader. Oma kon soms akelig doen. Zij was degene die tante Lilah zelfzuchtig en gierig noemde. Alleen maar omdat oma stom was. Ze had veel te veel geld geleend en was haar huis kwijtgeraakt. Allemaal voor Jazzie’s vader, die al zijn beloftes had gebroken.

      ‘Klootzak,’ mopperde Jazzie binnensmonds, meer dan een beetje trots dat ze niet had gestotterd, zelfs geen klein beetje. ‘Kloot. Zak,’ herhaalde ze vastberaden, duidelijk articulerend zoals haar logopediste haar had geleerd, want ‘klootzak’ bevatte een heleboel klanken waar ze moeite mee had. Ze nam aan dat haar spraaklerares het woord niet zou goedkeuren, maar dat kon Jazzie niet zo veel schelen. Het was een verrekte goed woord en zeker de moeite waard om te oefenen, want het kwam goed van pas. Vaak. Zeker wanneer ze dacht aan haar vader, en dat had ze de afgelopen paar maanden vaak gedaan. Vanaf het moment dat ze het huis hadden moeten verlaten dat altijd haar thuis was geweest.

      Mama had vreselijk haar best gedaan om het huis te houden, maar ze kon als secretaresse niet genoeg verdienen. Dat was niet haar schuld. Het lag allemaal aan haar vader, die volgens oma niets fout kon doen en binnenkort zou terugkomen om weer voor hen allemaal te zorgen. ‘Binnenkort’ was inmiddels al bijna drie jaar geworden.

      Dat was een lange tijd wanneer je nog maar elf was.

      Jazzie greep de leuning beet en hees zich de laatste trap op. Het enige wat ze wilde was op de bank kruipen, tekenfilms kijken en zich laten afkoelen door de airco.

      Ze bleef op de overloop staan. De voordeur van hun flatje stond op een kier en Jazzie voelde het. Het... verkeerde ervan. De diepe angst die ze werkelijk kon proeven. En het smaakte erg. Het was... Ze wilde in huilen uitbarsten. Een wc-geur.

      Niet weer, mama. Niet vandaag. Jazzie was zo moe, ze had het zo warm, maar ze wist dat ze mama zou moeten schoonmaken. Ze wilde niet dat Janie hun mama zo zag. Nooit.

      Ze liet haar schouders hangen en haar ogen vulden zich met nieuwe tranen. Verdorie, mama. Haar moeder was soms zo verdrietig. Janie en zij probeerden haar op te vrolijken, maar niets van wat ze deden was ooit voldoende. Op sommige dagen kwam mama helemaal haar bed niet uit. En soms kwam ze vroeg thuis van haar werk en dan dronk ze tot ze op de bank in slaap viel. Dat waren de dagen dat de gordijnen dicht waren zodat er geen licht naar binnen viel. Duistere dagen, in meer dan één opzicht.

      Dat waren de dagen dat Jazzie de lege flessen bij elkaar raapte en weggooide, daarna mama schoonmaakte en haar toedekte met een deken en het er probeerde te laten uitzien alsof ze echt alleen maar een dutje deed en niet bewusteloos was van de drank. Jazzie wilde niet dat Janie daar iets van wist. Haar zusje was nog maar vijf. Ze begreep niets van de duistere dagen.

      Dit zou weer zo’n dag worden.

      Jazzie zou mama zien, daarna tante Lilah bellen om te zeggen dat ze Janie van de dagopvang moest ophalen, want mama mocht niet rijden wanneer ze dronken was. Dat stond Jazzie niet toe. Dat betekende dat ze haar autosleutels moest zien te vinden en moest verstoppen. Weer.

      Ik kom plekjes tekort om dingen te verstoppen. Er moest iets veranderen. Maar Jazzie wist niet wat dat iets kon zijn.

      Ze duwde voorzichtig de deur ver genoeg open om naar binnen te glippen. Het was donker in het appartement, maar ze had geweten dat dat het geval zou zijn. Met nog steeds haar rugzak om liep ze op haar tenen de woonkamer binnen. Ze wilde haar moeder niet wakker maken – want als mama dronken was, was ze niet erg geduldig. Ze zocht haar weg om de meubels, een paar van de weinige dingen die ze nog uit het huis hadden. Het was fraai meubilair dat niet erg op zijn plaats leek in deze armzalige kamer, maar het was bekend. Mama sliep de meeste nachten het liefst op de bank, waarschijnlijk omdat ze een slaapkamer deelde met oma. Jazzie vond dat zijzelf bofte omdat ze alleen met Janie hoefde te delen.

      De luie stoel in de hoek was van Jazzie en was dat altijd geweest, zelfs voor ze hierheen verhuisden. De stoel was meegekomen uit het oude huis. Als ze daar diep in wegkroop voelde ze zich beschermd. En erachter was altijd een goede schuilplaats geweest wanneer haar ouders ruziemaakten. Ze had zich vroeger vaak achter de stoel verstopt. Dus misschien waren we toen helemaal niet zo gelukkig.

      Ze struikelde toen haar voet iets onbekends raakte. Ze greep de armleuning van de bank en zag kans overeind te blijven. Toen hoorde ze een geluid. Een hard geluid. Geritsel en geklop en gebonk. En toen een mannenstem die vloekte.

      Er is daar iemand. In de kledingkast. Jazzie’s adem stokte in haar keel. Wat moet ik doen? O god. Wat moet ik doen? Ze deed haar mond open om om haar moeder te roepen, maar deed hem met een klap weer dicht. Nee. Verstop je gewoon. Ga weg en verstop je.

      Haar ogen waren gewend geraakt aan de duisternis en ze deed een stap in de richting van haar slaapkamer. Ik kan me onder het bed verstoppen. Maar er klonken opnieuw harde geluiden uit de kast en de deur begon open te gaan. Jazzie liet zich met bonzend hart op haar knieën vallen en kroop dankbaar voor de duisternis achter de stoel. Ze had zich zo vaak verstopt. Niemand zou haar vinden als de kamer donker bleef.

      Laat hem niet het licht aandoen. Alstublieft.

      De man in de kast begon opnieuw te vloeken en zijn stem klonk gedempt, maar ze kon de woorden verstaan. Akelige, gemene woorden. En...

      O nee. O god. Ze kende die stem. Wat moest híj hier? Waar is mama?

      Ze concentreerde zich op onhoorbaar ademhalen... tot haar blik op de vloer voor de bank viel. Een schoen. Ze was over een schoen gestruikeld.

      Haar ademhaling ging sneller. Harder. Zo hard dat het pijn deed in haar borst. Mama’s schoen met hoge hak.

      En hij zat nog steeds aan mama’s voet.

      Ze bleef vol afschuw kijken, omdat ze niet kon ophouden. Mama’s rok. Het mooie pakje dat ze altijd droeg voor bruiloften en prijsuitreikingen op school. Ze had zich mooi aangekleed.

      Ze was vandaag van plan om te komen, besefte Jazzie. Mama was het niet vergeten. Maar ze lag op de grond. Zo stil. Ze is gewond. Ze is gewond en ik moet haar helpen.

      Hij heeft haar pijn gedaan. Weer. Ze ontplofte bijna van woede en ze wilde hem ook pijn doen. Ze wilde hem slaan en schoppen tot hij hen met rust liet. Maar hij was groter en sterker. En gemener. Dus bleef ze zitten waar ze zat. Wacht gewoon. Wacht tot hij weggaat. Dan kun je haar helpen. Je kunt het alarmnummer bellen. Daarna tante Lilah. Tante Lilah wist altijd wat er gedaan moest worden. Wacht gewoon. Wacht tot hij weg is.

      Ze zong de woorden zachtjes, in haar hoofd. Haar moeder lag zo stil. Laat haar ongedeerd zijn. Laat haar alstublieft ongedeerd zijn. Ze was tussen de bank en de salontafel gevallen en vanwaar Jazzie zat kon ze haar gezicht niet zien. Kon haar mama’s borst niet zien om te bepalen of ze ademde. Zeg iets, mama. Wat dan ook. Alsjeblieft. Jazzie bleef naar haar moeders nette kleding kijken, in de hoop dat er iets zou bewegen of dat ze gekreun zou horen. Haar mooie pakje was donker. Dat hoorde niet. Mama’s mooie pakje was wit. Het hoorde wit te zijn. Maar dat was het niet. Het was bijna zwart. Grote zwarte vlekken.

      Vlekken. O god. O god. O god. Nee. Nee. Bloedvlekken. Mama zat onder het bloed. Jazzie sloeg haar hand voor haar mond, omdat ze de schreeuw in haar keel voelde opwellen. En dan vindt hij me. Dan zal hij mij ook pijn doen.

      Niet kijken. Niet kijken. Ze kneep haar ogen stijf dicht, wilde haar moeder daar op de vloer niet meer zien. Maar ze hoorde opnieuw een luide klap en het kapotvallen van glas.

      Mama’s spullen. Haar souvenirs. Hun kerstversiering. Hij maakte ze kapot. Jassen werden uit de kast gesmeten en kwamen op een hoop op de vloer terecht. Hij zocht naar iets. Wat? Waarom?

      ‘Smerige trut,’ gromde hij. ‘Waar is het? Waar heb je verdomme dat geld verstopt?’ Een grote doos werd uit de kast gesmeten en viel onder een hoop gerinkel op de grond. Jazzie schoof dieper weg achter de stoel terwijl ze koortsachtig nadacht. Ze dacht aan de spullen in haar rugzak. De pot. De aardenwerken pot die ze voor mama had gemaakt. Daar kon ze hem mee slaan.

      Maar dat was stom. Hij was lang. Ze kon hem geen pijn doen. Ze zou niet weg kunnen komen.

      Het werd plotseling stil. Misschien was hij weg. Ze riskeerde een blik om de stoel, toen er opnieuw gevloek klonk uit de kast. Nee. Hij was er nog. Nog even. Hou vol, mama. Ik zal zo om hulp bellen. Van hieruit kon ze voorbij de salontafel kijken. Ze tuurde in de duisternis om te zien of haar moeders ogen open waren en –

      Nee. Neeneeneeneenee.

      Dat... díng op de vloer. Dat kon haar mama niet zijn. Dat kon geen... mens zijn. Maar dat was het wel. Ze wist dat het dat was. Mama. Een snik welde op in haar borst en ze drukte haar hand harder tegen haar mond. O god. Mama. Mijn mama.

      De kastdeur vloog wagenwijd open en klapte tegen de muur. Hij stormde de kamer binnen.

      Jazzie verstijfde. Hij was lang, precies zoals ze zich herinnerde. Maar magerder. Hij zag er woester uit. Nog gemener. Hij schopte tegen de stapel spullen die hij op de grond had gesmeten, toen boog hij zich voorover en staarde naar... het ding op de vloer. Haar mama.

      ‘Wat heb je met dat verdomde geld gedaan?’ raasde hij en toen schopte hij tegen... het ding. Tegen mama. ‘Zeg op!’

      Maak geen geluid. Jazzie hield haar adem in en deed haar uiterste best om niet te gaan jammeren.

      ‘Krijg nou wat,’ mompelde hij. Hij kwam overeind en liep achteruit. Zijn ogen stonden wijd open en hij keek plotseling bang. ‘Ze is dood.’ Hij vloekte opnieuw. Dit keer klonk hij eerder in de war dan kwaad. Hij begon weer tot zichzelf te komen. Jazzie herinnerde zich dat hij dat deed wanneer hij tegen haar mama had geschreeuwd. Wanneer hij haar sloeg en mama aan het huilen maakte.

      Hij deed nog een paar stappen achteruit en struikelde over de stapel kleren op de grond. ‘O mijn god. Ik heb haar vermoord,’ fluisterde hij en hij staarde naar zijn handen. ‘O shit. Shit, shit, shit.’

      Hij haalde diep adem en liet die weer ontsnappen. ‘Kalm blijven. Gewoon kalm blijven. Je kunt dit. Je hebt het onder controle.’ Hij haalde nog een paar keer diep adem, vloekte opnieuw, zachter dit keer. ‘Was je handen. Maak de afvoer schoon. Pak je jasje. En dan als de sodemieter wegwezen.’

      Jazzie wiegde zichzelf zachtjes achter de stoel. Haar gezicht was nat. Haar tanden stonden in haar hand en haar lijf beefde alsof ze ziek was. Maar ze maakte geen geluid. Ze gaf geen kik.

      Ze wist wat er zou gebeuren als hij haar vond.

      Ze hoorde water stromen en rook toen iets scherps. Het prikte in haar neus en ze verwrong haar gezicht zodat ze niet zou niezen. Chloor. Dat was de geur. Oma bewaarde het in het gootsteenkastje. Ze gebruikte het altijd.

      Hij verscheen weer. Zijn handen waren schoon. Hij pakte een hoodie en trok die aan terwijl zij als verdoofd zat toe te kijken. Hij gebruikte een handdoek van bij het aanrecht om de tafels en het slot en de deurkruk en de deur zelf af te vegen. Vervolgens propte hij de handdoek onder zijn hoodie. Toen ging hij weg en trok de deur stevig achter zich dicht.

      Jazzie verroerde zich niet. Kon zich niet bewegen. Kon niet ademhalen. Ze zat alleen maar heen en weer te wiegen en te staren en zichzelf voor te houden dat het maar een droom was. Een heel akelige droom.

1

Hunt Valley, Maryland, zaterdag 22 augustus, 12.50 uur

‘Hakken omlaag, Janie.’ Taylor Dawson stond in het midden van de oefenring geconcentreerd te kijken naar het vijfjarige meisje dat op de rug zat van wat het vriendelijkste en geduldigste paard was dat Taylor ooit was tegengekomen. Janie’s rug, toch al veel te star en gespannen, verstrakte nog meer en haar handjes omklemden de teugels terwijl ze haar lippen op elkaar perste en haar voorhoofd fronste.

      Taylor wist dat de frons niet aan haar adres was gericht, maar ze zou bijna willen dat dat het geval was. Janie, een perfectioniste op cowboylaarsjes met zebraprint, was boos op zichzelf. Boos omdat ze terechtgewezen moest worden door iemand. Omdat ze nog niet perfect was.

      Taylor onderdrukte een zucht. Ik weet er alles van. Ze keek even snel naar rechts en zag de bezorgde blik van Janie’s grote zus, die aan de andere kant van de omheining stond en Janie geen ogenblik uit het oog verloor. Taylor wierp het meisje een bemoedigende glimlach toe, maar Jazzie beantwoordde de glimlach niet. De uitdrukking op haar gezicht was er een van nauwelijks verholen wanhoop en stoïcijnse vastberadenheid. Met haar elf jaar was ze de hoedster van haar kleine zus geworden. Haar beschermster. Haar trouwe, zwijgende beschermster.

      Want Jazzie Jarvis had geen woord gezegd, niet in de twee weken dat Taylor stage liep bij Healing Hearts with Horses. Volgens Maggie VanDorn, Taylors baas, had Jazzie in de twee weken daarvoor ook niets gezegd – ze had geen woord meer gezegd vanaf het moment dat ze haar moeders gebroken lichaam in een grote plas bloed had aangetroffen met een gezicht dat nauwelijks nog herkenbaar was.

      Het komt goed, wilde Taylor haar beloven. Voor jullie allebei. Maar dat kon ze niet beloven, dat kon niemand. Janie en Jazzie hadden een hel doorgemaakt die geen enkel kind zou moeten hoeven verduren.

      Taylor onderdrukte een huivering. Hoe herstelde een mens van zoiets? Volwassenen herstelden niet van een dergelijk trauma. Hoe konden twee kleine meisjes zonder moeder zelfs maar beginnen om daarmee om te gaan? Dat te verwerken?

      Maar als het ergens kon, dan was het hier. Healing Hearts with Horses voorzag nu al een jaar in therapie voor getraumatiseerde kinderen en kon bogen op een hele reeks succesverhalen. Dat wist Taylor omdat ze voor ze solliciteerde grondig onderzoek had gedaan naar het programma, met inbegrip van de oprichter en president Daphne Montgomery-Carter én haar personeel.

      Buiten haar filantropische werk was Daphne voltijds openbaar aanklager van de stad Baltimore. Ze zag op de een of andere manier kans om in haar ‘vrije tijd’ geld in te zamelen voor het programma en stak een handje toe bij de therapiesessies wanneer ze maar kon. De dagelijkse gang van zaken was in handen van Maggie VanDorn, paardenexpert en gediplomeerd therapeute, die jaren ervaring had in het werken met kinderen die op de een of andere manier slachtoffer waren geworden van geweldsmisdrijven.

      Janie en Jazzie maakten hier een goede kans op herstel – als ze zichzelf toestonden te ontspannen en een beetje lol te maken. Janie zover krijgen dat ze gewoon adem zou halen als ze op een paard zat zou een goed begin zijn, maar als je tegen beginnende ruiters zei dat ze niet moesten vergeten te ademen, raakten ze vaak nog meer gespannen.

      Janie zover krijgen dat ze ging zingen zou haar ademhaling helpen zonder dat ze in de gaten had dat ze dat deed.

      ‘Hé, Janie,’ riep Taylor. ‘Wist je dat Ginger dol is op muziek?’

      Janie draaide haar hoofd om en keek Taylor achterdochtig aan. ‘Paarden houden niet van muziek.’

      ‘Ginger wel. Ze vindt het heerlijk als ik voor haar zing. Vooral wanneer ik met haar rijd. Ze ontspant gewoon, alsof je haar een massage geeft.’ Dat was niet helemaal waar, maar het was ook niet echt een leugen.

      Taylor was heel goed in het vertellen van dingen die niet helemaal waar, maar ook geen leugens waren. Ze had die vaardigheid vervolmaakt bij de meesteres van leugens en bedrog. Bedankt daarvoor, mam.

      Ze zette haar bitterheid van zich af en keek glimlachend naar Janie. ‘Ken je ook liedjes?’

      Een vermoeid knikje maar geen antwoord, en dat kwam niet als een verrassing. Anders dan Jazzie, die was blijven zwijgen, sprak Janie af en toe. Volgens hun dossiers was Jazzie al verlegen geweest voor de moord op haar moeder omdat ze pijnlijk stotterde, maar Janie was kampioen kletskous geweest die nooit met een stilte was geconfronteerd die ze niet kon verbreken. Nu was Janie teruggetrokken en haar communicatie bleef beperkt tot zinnen van vier of vijf woorden. Ja, hallo. Wie zou niet teruggetrokken worden?

      ‘Ken je het liedje “De wielen van de bus”?’ vroeg Taylor en ze grijnsde toen Janie haar ogen ten hemel sloeg. Dat was een prachtig normale reactie voor een meisje dat vergeten was hoe ze zich als kind moest gedragen.

      ‘Dat is voor baby’s,’ zei Janie stuurs.

      En jij bent al o-zo-groot, dacht Taylor verdrietig, maar ze dwong haar mond te blijven glimlachen. ‘Oké. Wat dacht je dan van Twinkle, Twinkle, Little Star? Ken je dat?’

      ‘Ja,’ mompelde Janie. ‘Dat kent iedereen.’