Van Chris McGeorge zijn verschenen:

Tik Tak

Kiekeboe

Chris McGeorge

Kiekeboe

Vertaald door Yolande Ligterink

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

© 2019 Chris McGeorge

All rights reserved

© 2019 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Now You See Me

Vertaling: Yolande Ligterink

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer

Opmaak binnenwerk: Crius Group, Hulshout

ISBN 978 90 245 8593 9

ISBN 978 90 245 8594 6 (e-book)

ISBN 978 90 245 8646 2 (luisterboek)

NUR 332

www.lsamsterdam.nl

www.boekenwereld.com

Voor wie is verloren en

voor wie is gevonden...

1

De telefoon op de tafel begon te zoemen en Robin keek verontschuldigend op naar de man die tegenover hem stond. De man leek het niet eens te merken. Hij bleef met een onbewogen gezicht staan wachten tot Robin deed wat van hem werd verwacht.

Robin droeg het boek op aan ene ‘Vivian’, schreef zijn standaardopmerking erbij en ondertekende met een snelle polsbeweging. Toen sloeg hij de hardcover dicht en schoof hem naar de man, die hem oppakte, iets goedkeurends gromde en ervandoor ging naar de caissière. Robin hoopte dat Vivian meer waardering zou hebben voor zijn krabbeltje.

Hij onderdrukte een zucht en keek naar zijn telefoon, die net op dat moment ophield met zoemen. Er verscheen een ballonnetje op het vergrendelde scherm ten teken dat hij een oproep had gemist van een onbekend nummer en meteen daarna werd het scherm zwart. Het zou zijn zus wel zijn, die de telefoon van de praktijk had gebruikt.

Hij keek om zich heen. De signeersessie ging niet bijzonder goed. Robin zat precies midden in de Waterstones in Islington aan een rond tafeltje vol hoge stapels exemplaren van Zonder haar. Toen hij een halfuur eerder was gearriveerd, waren de stapels belachelijk hoog geweest. Nu hadden ze een realistischer hoogte, maar niet omdat er zoveel was verkocht. Robin had het grootste deel van de boeken onder de tafel verstopt om de stapels minder afschrikwekkend te maken. Toch leken de mensen zodra ze hem zagen uiteen te wijken als paperclips die wegschoten van het verkeerde eind van een magneet.

Een opgewekte jonge medewerker van Waterstones, die zich had voorgesteld als Wren, kwam enthousiast op hem af. Ze zat vol energie en vond het oprecht geweldig om iedereen aan een passend boek te helpen. Robin wilde dat hij de helft van haar energie kon opbrengen, maar zijn botten kraakten tegenwoordig, de grijze haren waren flinke plukken geworden en hij raakte bij het vooruitzicht van een wandeling al buiten adem. Op alle gebruikelijke plaatsen hadden zich rimpels in zijn gezicht gegrift en elke jeugdige sprankeling was lange tijd geleden uit zijn ogen verdwenen.

Hij vroeg zich vaak af of Samantha hem nog wel zou herkennen, of ze niet zou gaan gillen als ze morgen binnen zou komen en de oude man op de bank in hun appartement zag zitten. Soms maakte die gedachte hem aan het lachen, soms aan het huilen.

‘Hoe gaat het?’ zei Wren, die verrukt naar de boeken keek. Robin verschoof een beetje, zodat de stapel onder de tafel aan het zicht werd onttrokken. Zijn eigen image kon hem niet schelen, maar hij wilde Wren niet teleurstellen. Het was niet haar schuld dat Zonder haar zo slecht verkocht.

‘Het gaat best.’ Positiever kon Robin het niet maken. Zijn telefoon zoemde en hij pakte hem en drukte de oproep weg zonder zijn blik van Wren af te wenden.

‘Oké.’ Wrens ogen gingen heen en weer tussen hem en de telefoon en haar glimlach vervaagde een beetje. ‘Nou, als je iets nodig hebt, weet je me te vinden. Ik zal proberen mensen naar je toe te sturen als ze het juiste soort lijken.’

‘Dank je.’ Robin compenseerde Wrens vervagende glimlach door zelf te glimlachen. ‘Dat zou fantastisch zijn.’ Toen Wren weer naar voren liep, vroeg hij zich af hoe ze zijn boek zou verkopen aan de ongelukkige voorbijgangers. Het was niet echt een bloedspannend verhaal. Dat had hij al geweten toen hij het schreef, en hij had het hele project afgeschreven als therapieoefening en het in een la willen leggen om er nooit meer naar om te kijken. Hij wilde nog steeds dat hij dat had gedaan. Maar zijn tweelingzus Emma had hem overgehaald het aan een agent te geven, en van het een was het ander gekomen. ‘Het is zo goed, Robin. Je ziet het zelf alleen niet. Het zit ’m in de pijn. De echte, oprechte pijn. Die is heerlijk sappig,’ had Stan Barrows gezegd toen ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet in zijn kantoor in een torenflat. Hij had pijn nooit eerder horen omschrijven als sappig, alsof de oude, goedgeklede heer zijn gebroken hart voor zijn ogen zou aansnijden als een biefstuk.

Robin mocht Barrows niet, maar de man had hem een goede deal bezorgd. En als freelancejournalist was hij op een keiharde muur gestuit. Een golf kersverse journalisten kaapte alle artikelen weg voor de neus van oudere kerels als hij. Kinderen die zich geen tijd konden heugen zonder internet en die een artikel konden tikken en verkopen voordat Robin zelfs maar zijn wordprocessor had aangezet. Er moest iets gebeuren. Dus had hij het boekcontract getekend en gehoopt dat Sam het goedgekeurd zou hebben.

Achttien maanden later wist Robin nog steeds niet of hij er goed aan had gedaan. Hij pakte een van de boeken en keek ernaar. Over de bleekblauwe kaft waren vier foto’s – kiekjes eigenlijk – van Sam verspreid, alsof ze er lukraak op waren gegooid. Ze overlapten elkaar en in de ruimte ertussen stonden in zwarte reliëfletters de titel en zijn naam. De bovenste foto was van Samantha als baby van zes maanden, zittend op een speelmat met een speelgoedlocomotief in haar handen. De tweede was een foto van haar in schooluniform op de eerste dag van de middelbare school, waarop ze nogal angstig keek. De derde foto was haar afstudeerfoto van Edinburgh University, master psychologie, eerste van haar jaar. De laatste foto was van hun trouwdag: Robin en Samantha Ferringham, tot de dood ons scheidt. Robin keek niet graag naar het boek, maar dat had niet per se iets met het omslag te maken. De foto’s waren gekozen door de uitgever, een karwei dat hij met plezier uit handen had gegeven. Hij had gewoon alle foto’s opgestuurd die hij had en ze hadden uiteraard de schrijnendste uitgekozen, de foto’s die zouden verkopen.

Het ging te ver om te zeggen dat Robin het boek verfoeide – hij was er nog steeds best trots op dat hij het had geschreven –, maar hij wilde het niet zien. Het zou altijd een materiële herinnering zijn aan de pijn, zijn pijn, de pijn van...

Dat vertrouwde geluid. Het gezoem van zijn telefoon. Hij keek ernaar en zag weer ONBEKEND NUMMER. De hoeveelste keer was dit nu al – de derde? Als het zijn zus was, zou ze niet zomaar bellen; ze wist dat hij aan het werk was. En als het niet Emma was, wilde iemand hem echt spreken. Hij liet de telefoon nog een paar keer zoemen, keek om zich heen, zag dat het nog steeds rustig was in de winkel en nam op.

‘Hallo,’ zei hij zodra hij de telefoon aan zijn oor had.

Hij verwachtte Emma, maar in plaats daarvan hoorde hij een harde, vrouwelijke robotstem. ‘U hebt een telefonische oproep van...’ Even kwam er een mannenstem tussendoor, die ‘Matthew’ zei en meteen weer vervangen werd door de robot, ‘... die verblijft in de gevangenis van New Hall. Als u belt met een mobiel apparaat, kunnen er nog steeds kosten zijn verbonden aan het aannemen van dit gesprek. Neemt u het gesprek aan, dan accepteert u dat dit gesprek wordt afgeluisterd en wellicht wordt opgenomen. Aanvaardt u deze condities, druk dan op 1.’

Robins gedachten schoten alle kanten uit. Iemand, ene Matthew, belde hem vanuit een gevangenis. Hij kende niemand die in de gevangenis zat. Hij had nog nooit iemand gekend die in de gevangenis was beland. Verdomme, hij had zelfs nooit iemand gekend die in een gevangenis had gewerkt.

Zijn eerste gedachte was dat het om een vergissing ging. Maar toen dacht hij eraan dat hij drie keer achter elkaar was gebeld. Wie die Matthew ook was, hij wilde hem echt spreken. Maar misschien had die arme Matthew gewoon het verkeerde nummer.

De robotdame begon weer: ‘U hebt een telefonische oproep...’ Maar Robin onderbrak de stem door op 1 te drukken. En toen wachtte hij af.

Elk idee dat dit een vergissing was werd de kop ingedrukt toen dezelfde jongemannenstem aan de andere kant zei: ‘Spreek ik met meneer Ferringham? Meneer Robin Ferringham?’

Robin keek geschrokken om zich heen, alsof hij zo zou kunnen zien wie deze vreemde beller was. Maar nee, de winkel was nog bijna net zo leeg als eerder en niemand keek naar hem.

Dit klopte niet. Robin was heel voorzichtig met zijn mobiele nummer. Het was een van de beste adviezen van Stan Barrows geweest toen Robin het manuscript van Zonder haar had ingeleverd met een verzoek om informatie achterin, waarbij ook zijn telefoonnummer stond. ‘Nee,’ had hij eenvoudig gezegd en hij had pas verdere uitleg gegeven toen erom werd gevraagd. ‘Er zijn zieke types die een spelletje met je zullen spelen. Gewoon voor de lol. Ze zullen je bellen om een reactie van je los te krijgen. En daar houden ze niet meer mee op.’ Robin was er aanvankelijk tegen ingegaan en toen had Barrows iets gezegd wat hij nooit zou vergeten. ‘Je moet niet de fout begaan om te denken dat ieders morele kompas net zo is afgesteld als dat van jou, Robin.’ Sinds die dag had hij nergens meer zijn telefoonnummer opgegeven, niet online, niet voor contracten, zelfs niet voor afhaalmaaltijden.

‘Ik heb al een paar keer gebeld,’ zei de stem, bijna alsof hij Robin eraan wilde herinneren dat hij er nog was.

‘Wie heeft je dit nummer gegeven?’ zei Robin, zo scherp dat een van de weinige klanten in de winkel, een oude vrouw bij de afdeling Spannende Boeken, omkeek. Robin keek haar heel even aan en wendde zich toen af. ‘Wie?’

‘Ik heb al een paar keer gebeld.’ De jongeman zocht naar woorden. ‘Ik dacht niet dat u zou opnemen.’

Misschien had ik dat ook beter niet kunnen doen, dacht Robin, maar hij zei: ‘Vertel me wie je dit nummer heeft gegeven, anders hang ik op.’

Opeens voelde hij iets in zijn onderbuik: een hete woede die hij al heel lang niet had gevoeld. Hij wist niet precies waarom, tot de beller zei: ‘Ik heb het van haar. Ze zei dat ze Samantha heette.’

Robin greep de telefoon zo hard vast dat de zijkanten in zijn hand sneden en zijn vingers wit werden. Sam. Sam had een of andere vent in de gevangenis zijn telefoonnummer gegeven? Wanneer? Waarom? Wacht, nee. Dit was een poging hem in de maling te nemen, meer niet. Die Matthew speelde een spelletje met hem. Misschien belde hij niet eens vanuit een gevangenis, misschien was die robotstem onderdeel van een stom grapje om te zorgen dat hij minder op zijn hoede zou zijn.

Robins vinger ging naar de rode knop terwijl hij de telefoon nog bij zijn oor hield. Daar bleef hij hangen. Iets hield hem tegen. Het nummer – hoe had Matthew het nummer gekregen? En toen dacht hij aan wat zijn contactpersoon bij de politie tegen hem had gezegd: dat hij alles moest opschrijven, dat hij elke interactie, hoe onbeduidend ook, tot in detail moest beschrijven, want het was mogelijk dat de politie de idioot die hem lastigviel zou opsporen en hem het vuur na aan de schenen zou leggen. Het maakte niet uit dat hij in geen achttien maanden met zijn contactpersoon had gesproken en dat die inmiddels niet meer reageerde op Robins e-mails.

Robin klopte met zijn vrije hand op zijn zakken en vond zijn signeerpen, maar geen papier om op te schrijven. Hij keek zoekend rond en zijn blik viel op het boek waarnaar hij had zitten kijken. Zonder er echt bij na te denken sloeg hij het open, bladerde naar de pagina waarop hij meestal zijn handtekening zette, zette de pen op het papier en schreef er ‘gevangenis New Hall’ en ‘Matthew’ op, gevolgd door een vraagteken.

‘Met wie spreek ik?’ Robin probeerde zijn emoties in bedwang te houden.

‘Heb ik dat niet... Ik ben Matthew.’ Het klonk alsof Matthew elk moment in tranen kon uitbarsten, niet alsof hij hiervan genoot, maar Robin had geen idee hoe het brein werkte van iemand die ziek genoeg was om zoiets te doen.

‘Je volledige naam.’

Nu begon Matthew echt te snikken. Hij klonk als een gewond dier. Robins woede zakte. Wat gebeurde hier?

Dus stelde hij een andere vraag. ‘Hoe heb je me drie keer kunnen bellen?’

Dat werkte. ‘Wat?’

‘Hoe heb je me drie keer kunnen bellen als je in de gevangenis zit? Je mag maar één keer bellen.’

Matthew snotterde. ‘Ik... Daar heeft mijn advocaat voor gezorgd. Ik ben niet net gearresteerd. Dan mag je inderdaad... Dat maakt nu niet uit.’

‘Het maakt wel uit,’ zei Robin.

‘Nee, wat uitmaakt, is dat ik het niet heb gedaan, meneer Ferringham. U moet me geloven. Ik heb ze niet vermoord.’

‘Wat?’ zei Robin voor hij zich kon inhouden. ‘Waar heb je het over?’

‘Ze denken dat ik het heb gedaan. Maar dat zou ik nooit kunnen. Mijn vrienden.’

‘Ik...’ Robin maakte zijn zin niet af. Er was iets in de stem van de jongeman wat heel... bekend klonk.

‘We gingen erin. Wij alle zes. En alleen ik ben eruit gekomen,’ wist Matthew tussen het snikken door uit te brengen. ‘Alleen ik ben eruit gekomen.’

Wat was dit?

‘Waar kende je Samantha van?’

‘U moet me helpen, meneer Ferringham. Alstublieft, ik wil alleen... Ik wil u horen zeggen dat u me zult helpen.’ Nu huilde Matthew openlijk.

Robin huiverde. Hij was niet meer kwaad, maar van streek. Het voelde alsof hij communiceerde met een geest, alsof hij een onmogelijk gesprek voerde. ‘Ik... Het spijt me, maar ik ken je niet en degene die je dit nummer heeft gegeven, was niet wie jij zegt dat ze was, dus ik ga nu ophangen.’ Hij zweeg even en voegde er toen aan toe: ‘Het spijt me.’ Tot zijn verrassing meende hij het ook nog.

Robin haalde de telefoon van zijn oor en wilde het gesprek beëindigen toen Matthew schreeuwde, zo hard dat het leek alsof hij op de luidspreker stond: ‘Clatteridges. Eh... Halfacht ’s avonds. 18 augustus... 1996.’

Robin verstijfde. De huivering was overgegaan in het gevoel alsof de cavalerie door zijn lichaam denderde. Hij keek naar de telefoon in zijn hand en toen naar het open boek op de tafel. Er viel iets op de pagina en het duurde even voor hij besefte dat het een traan was.

Stop de pijn weg. En toen was de woede terug. Hij bracht de telefoon weer naar zijn oor. ‘Waar heb je dat verdomme vandaan?’ Het stond niet eens in het boek, hij had het met opzet weggelaten. Hij had iets voor zichzelf willen houden.

‘Dat is wat ze heeft gezegd. Ze zei dat u me niet zou geloven. Dus ik moest precies die dingen zeggen van haar. Clatteridges. 18 augustus 1996. Halfacht ’s avonds.’

Robin kon niet meer nadenken. Hij had al zijn hoop weggestopt in een ver hoekje van zijn geest. Hoop was het allerergste gevoel voor mensen in zijn positie, mensen die waren achtergebleven. En nu zat die Matthew in dat hoekje te rommelen om het te vinden.

Hij deed zijn ogen dicht, ademde langzaam in en uit en probeerde de dingen in perspectief te zien. Hier was ongetwijfeld een verklaring voor, een toevalligheid of zoiets. Meer niet. Want het kon niet...

‘Ze heeft me gebeld.’ Matthews stem was nu vaster, alsof hij het over feiten had. ‘Midden in de nacht. Een paar jaar terug. Ik wist niet wie ze was of waarom ze belde. In het begin begreep ik haar niet eens. Ik dacht dat ze dronken was, of aan de drugs of zo. Ze leek in de war, over haar toeren. Maar toen ze verder praatte, vielen er dingen op hun plaats. Ze vertelde me haar naam. En toen noemde ze die van u. Ze zei: “Robin Ferringham is de beste man die ik ooit heb gekend. De enige man die te vertrouwen is.” En ze zei dat Robin Ferringham nooit iemand in de steek zou laten.’

Dit is niet echt. Het is een truc. Een domme truc.

‘Ik heb jaren niet aan dat telefoontje gedacht. Ik geloof zelfs dat ik mezelf ervan had overtuigd dat het een droom was. Maar toen kwam ik hier terecht, en hier heb je alle tijd om na te denken. En toen herinnerde ik het me. Ik herinnerde me haar. En ik herinnerde me u.’

Een telefoontje, midden in de nacht. Jaren geleden. Clatteridges. Was het mogelijk, echt? ‘Ik geloof je niet,’ fluisterde Robin ruw, hoewel een accurater oordeel zou hebben geluid: ik kan je niet geloven.

‘Kunt u het haar niet gewoon vragen?’ zei Matthew.

Robins adem stokte. ‘Samantha wordt al drie jaar vermist.’

Stilte aan de andere kant. Toen een klein stemmetje: ‘Wat? Nee. Nee. Dat is niet... Alstublieft, meneer Ferringham. U moet...’ De verbinding begon te haperen.

Robin keek op zijn telefoon. Hij had maar één streepje signaal. Hij vloekte binnensmonds en hoorde een zacht getut. Opeens dacht hij eraan waar hij zich bevond en keek op. De oude vrouw die naar de planken met spannende boeken had staan kijken, stond naast hem met een exemplaar van Zonder haar in haar handen. Het zag er nogal versleten en veelgelezen uit en was duidelijk haar eigen exemplaar. De vrouw deed haar mond open, maar Robin bracht de telefoon weer naar zijn oor.

‘Matthew,’ zei Robin. Er moest nog iets zijn. Hij moest het zeker weten. ‘Matthew.’

‘Als u niet...’ De stem viel steeds weg.

Robin stond op. De oude vrouw zei iets. ‘Ik heb moed moeten verzamelen om met u te komen praten,’ zei ze, maar Robin kon zich niet op haar concentreren.

Hij zei geluidloos ‘sorry’ tegen de pratende vrouw en liep langs haar heen. ‘Matthew, ben je daar nog?’

‘Alstublieft,’ zei de oude vrouw achter hem, ‘uw boek heeft mijn leven veranderd. Het heeft me rust gegeven toen mijn dochter... Kunt u het alstublieft signeren?’

‘Zoek het alstublieft gewoon op... Standedge.’ En toen was de verbinding weg.

‘Matthew,’ zei Robin, maar hij wist dat het geen zin had. Hij keek naar de telefoon om te zien of het gesprek was beëindigd. En toen keek hij verloren om zich heen.

‘Is alles goed met u?’ vroeg de oude vrouw.

Robin stak de telefoon in zijn zak en snoof even. ‘Het spijt me. Dat was onbeschoft. Natuurlijk signeer ik uw boek.’ Sam zou het hebben goedgekeurd. Hij praatte bijna een halfuur met de oude vrouw over haar vermiste dochter, hoe je daarmee omging, en toen ze weg was, schreef hij ‘Standedge’ in zijn exemplaar, met een dubbele streep eronder.

2

Robin kwam enigszins verdwaasd bij het sushirestaurant aan. Emma zat al op hem te wachten. Toen hij ging zitten en het draagtasje op tafel legde, trok ze een wenkbrauw op. ‘Ik dacht dat je niet meer las.’

Robin haalde het exemplaar van Zonder haar waarin hij zijn aantekeningen had geschreven uit het tasje. Wren had gezegd dat hij het gratis mee mocht nemen, maar hij had het gekocht, want hij wilde niet dat ze er problemen mee zou krijgen.

‘Heb je er nog niet genoeg?’ Ze lachte. Ze had gelijk: de gang van zijn flat stond vol proefdrukken, hardcovers en vertalingen – grote stapels die hij nergens anders kwijt kon.

‘Ik heb erin geschreven.’

‘Was dat niet juist de bedoeling?’ zei Emma met een glimlach. ‘Hoe ging het?’

‘Prima.’ Robin probeerde niet te denken aan wat Matthew had gezegd, maar hij kon het niet uit zijn hoofd krijgen. ‘Zoals gebruikelijk, je kent het wel. Saai. Maar ik heb toch wat aardige mensen ontmoet. Heb je al iets besteld?’

Ze aten in relatieve stilte. Emma vertelde over haar dag, die nu was afgelopen, omdat ze op zaterdag alleen ’s morgens afspraken had, maar ze gaf nooit details als het om patiënten ging. Ze ging voornamelijk in op de toename van het aantal hypochonders, mensen die helemaal niets mankeerden. De opkomst van internetsites met medisch advies was een nagel aan haar doodskist.

Robin luisterde maar half en speelde met zijn eten. Hij wist wat zalm weg te werken, maar meer kreeg hij niet naar binnen. En toen... Zei Emma iets tegen hem?

‘Wat is er?’ Ze keek hem aan met de doordringende blik van een huisarts die tegelijk zijn zus was.

‘Niets.’ Robin wist dat hij er niet mee weg zou komen, maar hij moest het proberen.

‘Maak dat de kat wijs.’

‘Robin keek om zich heen en toen weer naar haar. ‘Heb jij ooit van Standedge gehoord?’

Ze dacht even na. ‘Nee, wat is dat? Een band?’

‘Ik weet het niet,’ zei Robin.

Ze bleef Robin aankijken. Ze was maar vier minuten ouder dan hij, maar als ze hem zo aankeek, voelde het alsof die vier minuten een wereld van verschil uitmaakten. ‘Wat is er gebeurd?’

Robin ging niet op haar vraag in en keek weg. ‘Niets.’

‘Ah, mooi.’ De blik in haar ogen veranderde. ‘Wil jij koffie of zullen we de rekening vragen?’ Dit was tegelijkertijd een verkapt oordeel en omgekeerde psychologie. Soms dacht Robin dat zelfs een helderziende hoofdpijn zou krijgen van Emma.

Robin gaf toe. Hij sloeg het boek open, liet haar de aantekeningen zien die hij had gemaakt en vertelde over het gesprek met Matthew, eindigend met Sam.

Ze luisterde aandachtig en liet niets van haar gevoelens blijken tot ze het hele verhaal had gehoord. Toen Robin was uitgesproken, bleef ze even zitten nadenken. Na een paar tellen zei ze: ‘En hierdoor ben je helemaal...’ Ze maakte een handgebaar. ‘Wat je ook bent.’

Robin wist niet helemaal hoe hij het had. ‘Heb je me wel gehoord? Hij had het over Sam. Hij zei dat hij Sam had gesproken.’

Ze zuchtte en keek hem droevig aan. ‘Het was gewoon een stomme grap, Robin. Je eerste indruk klopte. Hij nam je in de maling. Op de een of andere manier – hoe is een raadsel – heeft hij je nummer in handen gekregen en hij bedacht dat hij een lolletje met je zou uithalen. En zo te horen heeft hij ervan genoten.’

‘Je hebt hem niet horen praten. Over dat Standedge. En zijn vrienden. Hij klonk... Hij klonk als iemand die iets was kwijtgeraakt. Iemand.’ Robin struikelde over zijn woorden en wilde eigenlijk niet zeggen wat hij bedoelde, alsof dat het echt zou maken. ‘Hij klonk als mij.’

‘Robin...’ begon Emma.

Maar Robin viel haar in de rede. ‘Je herinnert je die dag dat jij met een laptop naar mijn appartement kwam en zei dat ik het moest opschrijven. De dag waarop ik begon aan Zonder haar.’

‘Je zat aan de keukentafel naar een fles Jack Daniel’s te staren,’ zei Emma.

‘Ja,’ zei Robin. ‘Ik was helemaal van het padje af. En jij hebt me geholpen. Je hebt me geholpen erdoorheen te komen. Matthew klonk net als ik op die dag. Net zo verloren.’

‘Wat wil je nou eigenlijk zeggen?’ zei Emma bijna spottend. ‘Dat Sam hem naar jou heeft geleid?’

Robin hief zijn handen. ‘Ik weet niet. Misschien. Ik... Ik weet het niet.’

Emma’s telefoon ging en ze keek op het schermpje voordat ze de oproep wegdrukte. ‘Ik moet gaan, maar we hebben het hier later nog wel over. Laat geen oude wonden openrijten, Robin. Het was gewoon een idioot die zich ten koste van jou heeft vermaakt. Speel dat spelletje niet mee. Richt je op andere dingen. Heb je maandag geen gesprek met je uitgever?’

Daar wilde Robin niet eens over nadenken. De uitgever wilde praten over een tweede boek, net als Barrows. Het geld van Zonder haar raakte op. Ze gingen over op het volgende project. Dat konden zij doen.

Emma stond op. ‘Het gaat toch wel met je?’

‘Natuurlijk,’ zei Robin. En toen Emma zich omdraaide en wegliep, riep hij haar na: ‘Nog één vraag.’ Ze draaide zich weer naar hem om. ‘Heb ik je ooit verteld over Clatteridges?’

Emma haalde haar schouders op. ‘Nee. Nee, daar heb je het nooit over gehad.’ Toen was ze weg.

Robin keek naar zijn bord en toen naar de aantekeningen die hij had gemaakt. Emma’s argumenten speelden door zijn hoofd: een stomme grap, een lolletje, onzin.

Maar stel dat Emma het mis had?