Het is vier maanden geleden dat detective Sam Porter het leven van Emory redde, maar daarbij Anson Bishop liet ontsnappen. De media en het politiekorps zijn ervan overtuigd dat hij zich door de moordenaar heeft laten bespelen. Porter wordt van de zaak gehaald en mag zich er ook privé niet meer mee bezighouden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Als het lichaam van de tiener Ella Reynolds wordt aangetroffen in een bevroren meer, denkt de politie direct aan Bishop. Is dit zijn volgende slachtoffer? Terwijl zij zich op de nieuwe vondst storten, volgt Porter een aanwijzing uit Bishops verleden. Hoe meer geheimen zich ontvouwen, des te meer realiseert Porter zich dat er maar één ding nog angstaanjagender is dan een seriemoordenaar: de moeder van een seriemoordenaar.

De pers over Het vijfde meisje:

‘Ik vergeleek J.D. Barkers eerste thriller over detective Sam Porter en zijn jacht op seriemoordenaar Anson Bishop, Horen zien zwijgen, met Thomas Harris’ creatie van Hannibal Lecter. Dit deel bevestigt mijn beeld: het is een prachtig opgebouwde weergave van het kwaad. Echt angstaanjagend en met een fantastische schurk; dit boek benadrukt helemaal hoe goed Barker is.’ Daily Mail

‘Stephen King meets Michael Connelly – J.D. Barker is geboren om thrillers te schrijven en Het vijfde meisje is zijn nieuwste meesterwerk.’ The Real Book Spy

‘Extreem vermakelijk en uiterst verslavend!’ Lancashire Evening Post

www.boekerij.nl

J.D. Barker bij Boekerij:

Horen, zien, zwijgen

Het vijfde meisje

www.boekerij.nl

J.D. Barker

HET VIJFDE MEISJE

Moord zit in de familie

Voor vader

1

Porter

Dag 1 • 20.23 uur

Duisternis.

Duisternis golfde dik en zwaar om hem heen, zoog alle licht op en liet niets achter dan een inktzwarte leegte. Nevel verstikte zijn denken – de woorden probeerden elkaar te bereiken, probeerden samenhangende zinnen te vormen, probeerden een betekenis te vormen, maar op het moment dat ze elkaar leken te naderen, werden ze verzwolgen en verdwenen ze, kwam er slechts een steeds sterker wordend gevoel van dreiging voor in de plaats, een gevoel van zwaarte – zijn lichaam dat wegzonk in de modderige bodem van lang vergeten wateren.

Een klamme geur.

Schimmel.

Vocht.

Sam Porter wilde zijn ogen opendoen.

Hij móést zijn ogen opendoen.

Zijn ogen verzetten zich echter en bleven dichtgeknepen.

Hoofdpijn, bonkende hoofdpijn.

Een kloppende pijn achter zijn rechteroor – ook bij zijn slaap.

‘Probeer niet te bewegen, Sam. Ik zou het vervelend vinden als je misselijk werd.’

De stem klonk van ver weg, omfloerst, maar niet onbekend.

Porter lag. Koud staal onder zijn vingertoppen.

Hij herinnerde zich de injectie. Een naald die laag in zijn nek was gestoken, een snelle beweging, koude vloeistof die onder de huid door het spierweefsel werd opgenomen, en daarna…

Porter dwong zijn ogen open, vocht tegen de weerstand van zijn zware oogleden. Droge ogen, brandende ogen.

Hij probeerde in zijn ogen te wrijven, probeerde zijn rechterhand naar zijn gezicht te brengen, maar moest de poging opgeven toen de ketting aan de boei om zijn pols straktrok.

Zijn adem stokte. Hij dwong zichzelf overeind in een zittende positie en werd overvallen door duizelingen toen het bloed niet snel genoeg zuurstof naar zijn hersenen kon voeren. Bijna viel hij terug op zijn rug.

‘Ho! Kalm aan, Sam. Nu je weer wakker bent, wordt de etorfine door je systeem snel afgebroken. Geef het even de tijd.’

Een licht ging aan, een felle halogeenlamp die recht op zijn gezicht gericht was. Porter kneep zijn ogen tot spleetjes, maar keek niet weg. Zijn ogen zogen zich vast aan de man naast de lamp, een onduidelijk, grijs silhouet.

‘Bishop?’ Porter herkende zijn eigen stem nauwelijks, een droog, gruizig raspen.

‘Hoe gaat het, Sam?’ Het silhouet deed een stap opzij naar rechts, keerde een verfemmer van twintig liter om en ging erop zitten.

‘Haal dat klotelicht uit mijn ogen.’ Porter rukte aan de ketting aan zijn pols. Het andere uiteinde van de handboei rammelde om een dikke buis – waterleiding of misschien gas. ‘Wat is dit allemaal, verdomme.’

Anson Bishop reikte naar de lamp en draaide hem iets naar links. Een etalagelamp, gemonteerd op een statief. Het licht viel op een muur van betonblokken. In de hoek hing een boiler. Tegen de wand stonden verderop een oude wasmachine en een oude droogtrommel.

‘Beter?’

Porter rukte opnieuw aan de ketting.

Bishop glimlachte flauwtjes en haalde zijn schouders op. De laatste keer dat Porter hem had gezien, was zijn haar donkerbruin geweest en kortgeknipt. Het was nu langer, lichter van kleur en warrig. Op zijn kaken lag een waas van drie, vier dagen niet scheren. Zijn gemakkelijke nette kleding was vervangen door een spijkerbroek en een donkergrijze hoodie.

‘Je ziet er een beetje haveloos uit,’ zei Porter.

‘Moeilijke tijden.’

Zijn ogen waren nog altijd dezelfde, straalden nog altijd een intense kou uit.

Zijn ogen veranderden nooit.

Bishop haalde een kleine lepel uit zijn achterzak, een grapefruitlepel, en jongleerde ermee tussen zijn vingers. De gekartelde rand weerkaatste het licht.

Porter reageerde niet, in plaats daarvan keek hij omlaag en tikte hij met zijn wijsvinger op het metaal. ‘Is dit net zo’n brancard als waarop je Emory had geketend?’

‘Min of meer.’

‘Kon je geen veldbed vinden?’

‘Veldbedden kunnen stuk.’

Een deel van een donkerrode vlek onder de brancard was zichtbaar, als een smet op de smerige betonnen vloer. Porter vroeg er niet naar. Zijn vingers kleefden toen hij de onderkant van het buisframe van de brancard aanraakte. Daar vroeg hij evenmin naar. Links van hem waren een paar planken aan de muur bevestigd met allerlei verfspullen – blikken, kwasten, folie. Boven zijn hoofd houten balken, vijf bij vijftien, steeds veertig centimeter ertussen, en in die tussenruimte elektriciteitsbuizen, waterleidingen en ventilatiekanalen.

‘Dit is de kelder van een woonhuis,’ zei Porter. ‘Geen groot huis. Ouder, dat wel. Die buis boven je hoofd daar, is ingepakt in asbest, dus ik zou je niet aanraden om erop te kauwen. Ik schat in dat het om een leegstaand pand gaat, omdat er aan de stekker van die lamp een verlengsnoer zit dat langs de trap naar boven loopt naar, eh… naar wat? Een accu, of zo? Geen generator, want dat zouden we horen. Je hebt de stopcontacten hier in de muren niet gebruikt, dus de stroom in dit pand is afgesloten. Het is hier ook stervenskoud. Ik kan mijn adem zien, dus is er geen verwarming. Dat wijst er ook op dat het een leegstaand pand is. Niemand zou het risico willen lopen dat de leidingen bevriezen.’

Bishop leek in zijn sas met die analyse. Een klein glimlachje plooide zich om zijn lippen.

Porter ging door. ‘Van de ene zijgevel naar de andere, is dit huis vrij smal. Dat doet denken aan een pijpenla. Omdat ik denk dat je liever niet in een buurt zit waar ze Starbucks hebben, en internet, en waar bekende criminelen bij de politie worden gemeld zodra ze worden gezien, zou ik zeggen dat we ergens in de West Side zijn. Misschien zoiets als Wood Street. Er zijn veel leegstaande panden in Wood Street.’

Met zijn vrije hand tastte Porter naar zijn pistool onder zijn dikke jas, maar hij vond alleen de lege holster. Zijn mobiele telefoon was ook weg.

‘Nog altijd een smeris.’

Wood Street was zonder verkeersopstoppingen ongeveer een kwartier rijden vanaf zijn huis aan Wabash. Porter was net voorbij de eerste zijstraat toen de naald in zijn nek was gestoken. Dit was natuurlijk allemaal gokken, maar hij wilde Bishop aan de praat houden. Hoe meer hij praatte, des te minder dacht hij aan die grapefruitlepel.

De kloppende hoofdpijn onder zijn schedel vond een definitief plekje achter zijn rechteroog.

‘Ga je niet proberen me over te halen om mezelf aan te geven? Dat je me kunt redden van de doodstraf als ik meewerk?’

‘Nee.’

Dit keer glimlachte Bishop echt. ‘Hé, wil je iets zien?’

Porter zou nee willen zeggen, maar hij wist dat het niet uitmaakte wat hij zou antwoorden. Deze man had een plan, een doel. Je kidnapt niet zomaar een rechercheur van de politie van Chicago – Chicago Metro – zonder goede redenen.

Hij voelde zijn sleutelring in zijn rechterbroekzak. Bishop had er zich niet om bekommerd toen hij Porters pistool en telefoon afpakte. Aan zijn sleutelring zat een sleutel voor handboeien. De meeste handboeien kon je met een en dezelfde sleutel openmaken. Dat had hij geleerd toen hij net bij de politie werkte. Degene die een boef in de boeien sloeg, was namelijk meestal niet degene die hem die handboeien weer afdeed. Een boef kon zomaar twee, drie keer worden overgedragen tijdens de hele registratieprocedure. Tegen de achtergrond van die kennis was hun ook geleerd dat ze bij het fouilleren altijd de sleutels in beslag moesten nemen, álle sleutels. Want een beetje crimineel had zelf een sleutel voor handboeien, voor het geval een aankomend diendertje die over het hoofd zou zien. Porter zou de sleutel uit zijn rechterbroekzak moeten halen, op de een of andere manier zien over te brengen naar zijn linkerhand, de handboei los moeten maken, en Bishop moeten uitschakelen voordat de man de anderhalve meter die hen van elkaar scheidde, kon overbruggen.

Hij leek geen wapen te hebben, alleen die lepel.

‘Ogen deze kant op, Sam,’ zei Bishop.

Porter keerde zich weer naar Bishop.

Bishop stond op en liep door de kelder naar een kleine tafel bij de wasmachine. Hij keerde terug met een houten doosje waar bovenop Porters pistool lag. Hij legde het pistool naast zich op de vloer en duwde het doosje met zijn duim open.

Zes ogen staarden Porter aan van de rode fluwelen voering in de doos.

De vorige slachtoffers van Bishop.

Porter keek omlaag naar het pistool.

‘Ogen deze kant op, Sam,’ herhaalde Bishop gniffelend.

Het klopte niet. Bishop volgde altijd hetzelfde patroon. Hij sneed zijn slachtoffers een oor af, stak hen dan de ogen uit, en sneed hen tot slot de tong af. Hij stuurde alles op naar de familie, in een wit doosje dat was dichtgebonden met een zwart lint, vergezeld van een briefje. Altijd. Hij week nooit van dat patroon af. Hij verzamelde geen trofeeën. Hij wilde de naaste verwanten van het slachtoffer straffen voor iets wat ze hadden misdaan. Verknipte eigen rechter. Hij hield die ogen nooit zelf. Hij hield…

‘We moeten beginnen.’ Bishop liet zijn hand over het deksel van het doosje glijden, een strelend gebaar, en zette het doosje toen op de vloer naast het pistool. Hij hield de lepel tegen het licht.

Porter rolde van de brancard en schreeuwde het uit toen het metaal van de aan de buis geketende handboei in het vlees van zijn pols sneed. Hij probeerde de pijn te negeren en schoof zijn hand onhandig in zijn rechterbroekzak op zoek naar de sleutels terwijl hij tegelijkertijd de brancard in de richting van Bishop probeerde te schoppen. De sleutels glipten tussen zijn vingers door. Bishop ontweek de brancard en trapte Porter tegen zijn linkerscheenbeen. Porter verloor zijn evenwicht, zijn standbeen schoot onder hem uit en hij viel op de vloer. De handboei om de pijp bleef steken en de korte ketting rukte aan zijn arm, zo hard dat zijn schouder uit de kom schoot.

Voordat hij zich kon herstellen voelde hij opnieuw een injectienaald. Dit keer in zijn dijbeen. Hij probeerde naar zijn been te kijken, maar Bishop greep hem bij zijn haar en rukte zijn hoofd achterover.

Hij begon zijn bewustzijn te verliezen. Hij vocht terug met alles wat hij in zich had. Hij hield het lang genoeg vol om te zien dat de grapefruitlepel zijn linkeroog naderde, lang genoeg om te voelen hoe de gekartelde rand onder zijn oog door sneed, hoe Bishop de lepel behoedzaam heen en weer steeds dieper…

‘Was het een lekker stuk?’

Porter schoot overeind op zijn stoel, in de beweging geremd door de veiligheidsgordel. Hij haalde diep adem en schudde heftig met zijn hoofd. Hij zag Nash aan het stuur van de auto zitten. ‘Wat? Wie?’

Nash grijnsde. ‘De vrouw in je droom. Je kreunde.’

Zes ogen.

Langzaam maakte Porters desoriëntatie plaats voor het besef dat hij op de passagiersstoel van Nash’ Chevy Nova uit 1972 zat, een auto waarop Nash twee maanden eerder de hand had weten te leggen toen de Ford Fiesta die voor hem van onschatbare waarde was geweest, om drie uur ’s nachts de geest had gegeven op de 290, zodat hij het hoofdbureau had moeten bellen om hem op te halen omdat hij Porter niet had kunnen bereiken.

Porter keek door het raam. Er lag een waas van vuil en ijs op. ‘Waar zijn we?’

‘We rijden op Hayes Drive, bijna bij het park,’ antwoordde Nash. Hij gaf richting aan. ‘Misschien moet jij lekker in de auto blijven zitten.’

Porter schudde zijn hoofd. ‘Niets aan de hand.’

Nash sloeg links af Jackson Park in over de onlangs met sneeuwploegen begaanbaar gemaakte toegangsweg. Links en rechts vingen de donkere stammen van bomen het rode en blauwe zwaailicht. ‘Het is vier maanden geleden, Sam. Als je nog steeds problemen hebt met slapen, wordt het tijd dat je met iemand gaat praten. Dat hoeft niet met mij of met Clair, gewoon… met iemand.’

‘Niets aan de hand,’ herhaalde Porter.

Ze reden langs een honkbalveld aan de rechterkant, vergeten in de winter, en reden verder tussen de stammen van bomen door het park in. Verderop was meer licht – een zestal auto’s zo te zien, misschien meer. Vier patrouillewagens van Chicago Metro, een ambulance, een grote bestelbus van de brandweer. Aan de rand van de lagune waren grote schijnwerpers opgesteld, terwijl her en der terrasverwarmers op propaangas brandden op een stuk grond dat was afgezet met gele politietape.

Nash parkeerde de auto achter de brandweerauto en zette de motor af. Die sputterde twee keer en maakte een geluid alsof hij nog even een keer geweldig zou knallen vanwege een verkeerd afgestelde ontsteking alvorens werkelijk tot rust te komen. Porter zag meerdere agenten die naar hen staarden toen ze uit de auto stapten, de ijskoude vrieslucht in.

‘We hadden ook mijn auto kunnen nemen,’ zei Porter. Zijn laarzen knerpten op de verse sneeuw.

Porter had een Dodge Charger uit 2011.

De meeste van zijn collega’s spraken over het vervoermiddel als Porters ‘midlifecrisisbak’. De Dodge had twee jaar eerder, toen Porter vijftig werd, een Toyota Camry vervangen. Porters inmiddels overleden vrouw Heather had hem dat sportieve model cadeau gedaan nadat de Toyota door vandalen was gekaapt en rijp voor de sloop was achtergelaten in een van de minder-politievriendelijke buurten van de South Side. Porter was de eerste die zou toegeven dat hij, eenmaal achter het stuur, ineens een paar jaar jonger was, maar voor het overige moest hij vooral glimlachen vanwege die auto.

Heather had de contactsleutel in zijn verjaardagstaart gebakken. Het had hem bijna een tand gekost toen hij hem vond. Ze had hem geblinddoekt de trap af geleid en buiten voor hun appartement ‘Lang zal die leven’ gezongen met een stem die geen schijn van kans zou maken bij Idols.

Porter dacht aan haar, iedere keer als hij instapte, maar het leek wel of de laatste tijd steeds minder dingen hem aan haar deden denken. Het beeld van haar gezicht vervaagde steeds meer.

‘Jouw auto is een deel van het probleem,’ zei Nash. ‘We rijden altijd in jouw auto, terwijl Connie daar staat weg te rotten op mijn oprit. Als ik in haar rij, word ik eraan herinnerd dat ik haar wil restaureren, en als ik eraan word herinnerd dat ik haar wil restaureren, ga ik misschien wel daadwerkelijk de garage in om iets te doen.’

‘Connie?’

‘Een auto moet een naam hebben.’

‘Nee, dat moet niet,’ zei Porter. ‘Auto’s moeten geen naam hebben – en jij hebt geen flauw idee hoe je haar… hem… het moet restaureren. Volgens mij heb je dat ding naar huis gereden en had je meteen de eerste keer dat je een steeksleutel van je werkbank pakte door dat je het niet in drie kwartier voor elkaar zou krijgen, zoals die lui in de tv-programma’s.’

‘Die programma’s zijn flauwekul. Ze zouden erbij moeten vertellen hoelang ze er werkelijk over doen.’

‘Het had nog erger kunnen zijn. Je had ook verslaafd kunnen zijn aan die programma’s waarin ze van een krot een droomhuis maken en jezelf wijs kunnen maken dat je even in de avonduurtjes je hele huis zou kunnen ombouwen.’

‘Dat is waar. Alhoewel ze er in die programma’s volgens mij nog minder tijd voor nodig hebben, terwijl het financieel rendement veel groter is,’ zei Nash. ‘Als ik de komende weken even twee huizen doe, kan ik iemand inhuren om Connie te restaureren. Hé, daar is Clair…’

Ze doken onder de politietape door en liepen naar de oever van de lagune. Clair stond naast een van de terrasverwarmers met haar telefoon tegen haar oor gedrukt. Toen ze hen zag, knikte ze in de richting van de oever. Ze legde haar hand over de microfoon van haar mobiel en zei: ‘We denken dat het Ella Reynolds is.’ Toen keerde ze zich weer half af en hervatte het gesprek.

De moed zonk Porter in de schoenen.

Ella Reynolds was een tiener van vijftien die drie weken geleden na schooltijd in de buurt van Logan Square voor het laatst was gezien toen ze twee straten van huis uit de bus was gestapt. Haar ouders hadden haar vermissing meteen aangegeven en binnen een uur was voor Ella Reynolds een Amber Alert uitgegaan. Dat had weinig verschil gemaakt. De politie had geen enkele bruikbare tip gekregen.

Nash liep naar de waterkant. Porter liep achter hem aan.

De lagune was bevroren.

Er stonden vier oranje pylonen op het ijs. Tussen de pylonen was met tape een rechthoek afgebakend waar de sneeuw was geruimd.

Porter stapte bedachtzaam op het ijs, zijn oren gespitst om het kraken op te vangen dat aan zou kondigen dat het zijn gewicht niet kon dragen. Het maakte niet uit hoeveel sporen van laarzen er al te zien waren op het bevroren oppervlak van de lagune, het maakte hem nerveus als hij er zijn eigen sporen aan toe moest voegen.

Toen Porter verder schuifelde, kwam het meisje tevoorschijn. Het ijs was glashelder.

Ze staarde door het ijs omhoog met lege ogen.

Haar huid was afgrijselijk bleek en had een blauwige tint, behalve rond de ogen. Daar was de huid donkerpaars. Ze had haar mond een beetje open, alsof ze op het punt stond iets te zeggen, woorden die nooit meer gezegd zouden worden.

Porter knielde om beter te kunnen kijken.

Ze droeg een rode jas, een zwarte spijkerbroek, een witte gebreide muts met bijpassende wanten en, iets moeilijker te zien, waarschijnlijk roze tennisschoenen. Haar armen hingen losjes langs haar lichaam. Haar benen hingen omlaag, dieper het water in. Water deed lijken normaal gesproken opzwellen, maar bij deze temperaturen zorgde de kou er juist voor dat een lijk geconserveerd werd. Porter zag liever een opgezwollen lijk. Als ze minder menselijk leken, kostte het minder moeite te verwerken wat hij zag, dan speelden emoties minder een rol.

Dit meisje zag eruit als iemands kind, dat hulpeloos en verlaten onder een deken van ijs lag.

Nash stond achter hem. Zijn blik gleed over de bomen aan de andere kant van de lagune. ‘Aan de overkant hebben ze in 1893 de wereldtentoonstelling gehouden. Aan de andere kant van de lagune was altijd een Japanse tuin, daar waar al die bomen staan. Mijn vader nam me mee daarnaartoe toen ik klein was. Hij heeft me verteld dat het tijdens de Tweede Wereldoorlog naar de filistijnen is gegaan. Ik geloof dat ik ergens heb gelezen dat ze het geld bij elkaar hebben om in het voorjaar met de restauratie te beginnen. Zie je al die bomen met een lint? Die gaan allemaal tegen de vlakte.’

Porter volgde de starende blik van zijn partner. De lagune splitste zich in twee delen, links en rechts, die een klein eiland omsloten dat Wooded Island heette. Om de stam van veel bomen op het eiland was een roze lint geknoopt. Er stonden een paar banken op de oever, toegedekt met een dunne laag sneeuw.

‘Wanneer zou het water hier bevriezen?’

Nash dacht even na. ‘Eind december misschien, begin januari. Hoezo?’

‘Als dit Ella Reynolds is, hoe is ze dan onder het ijs gekomen? Ze is drie weken geleden verdwenen. Op dat moment lag hier al een dikke laag ijs.’

Nash riep een recente foto van Ella Reynolds op zijn smartphone op en liet hem Porter zien. ‘Ze lijkt er wel op, maar misschien is het puur toeval. Misschien is een ander meisje in het water gevallen voordat het dichtvroor.’

‘Maar ze lijkt er inderdaad wel op.’

Clair voegde zich bij hen. Ze blies en wreef in haar handen. ‘Dat was Sophie Rodriguez van Vermiste Kinderen. Ik heb haar een foto gestuurd en ze is ervan overtuigd dat het Ella Reynolds is, maar dat de kleren niet kloppen. Ze zegt dat Ella een zwarte jas aan had toen ze verdween. Er zijn drie getuigen die hebben verklaard dat ze met een zwarte jas aan in de bus zat, niet met een rode jas. Ze heeft de moeder van Ella gebeld. Die zegt dat haar dochter geen rode jas heeft, en evenmin een witte gebreide muts en witte wanten.’

‘Dus dit is een ander meisje, of iemand heeft haar andere kleren aangetrokken,’ zei Porter. ‘Het is hier een dikke vijfentwintig kilometer van waar ze is verdwenen.’

Clair beet op haar onderlip. ‘De patholoog-anatoom zal haar moeten identificeren.’

‘Wie heeft haar gevonden?’

Clair wees naar een patrouillewagen een beetje verderop. ‘Een jochie en zijn vader – de jongen is twaalf.’ Ze wierp een blik op de aantekeningen op haar telefoon. ‘Scott Watts. Hij was hier met zijn vader om te kijken of het ijs dik genoeg was voor een paar schaatslessen. De vader heet Brian. Die vertelde dat zijn zoon een beetje sneeuw wegveegde en toen een arm zag. Hij heeft zijn zoon de kant op gestuurd en zelf nog een beetje meer sneeuw weggeveegd, genoeg om te kunnen constateren dat er iemand onder het ijs lag, en daarna heeft hij 9-1-1 gebeld. Dat was ongeveer een uur geleden. Zijn telefoontje kwam binnen om zeven uur negenentwintig. Ik heb ze in een patrouillewagen gezet, voor het geval je ze nog zou willen spreken.’

Porter krabde met een wijsvinger aan het ijs en keek toen om zich heen. Op de oever, een beetje naar links, stonden twee technisch rechercheurs die de drie op het ijs achterdochtig in het oog hielden. ‘Wie van jullie tweeën heeft de sneeuw hier geruimd?’ vroeg Porter.