Bezeten

Sander Blom

Bezeten

LOFT Books
Amsterdam

Volg LOFT Books op social media:

@loftpublishing

ISBN 978 90 472 0508 1

© 2019 Sander Blom

Omslagontwerp Studio Jan de Boer

Omslagillustratie © Shutterstock

Proloog

Het was een goede nacht om een lijk te presenteren. De kale akker werd zwakjes verlicht door de maan. Langzaam rezen de eerste mistbanken op vanuit de sloten die de landbouwgrond omkaderden.

De wagen reed het natte gras op en kwam schokkend tot stilstand. De bestuurder draaide de sleutel om en het motorgeluid stierf weg. Nogmaals dacht hij aan de taak die hem wachtte. Hij deed het portier zachtjes open en scande de omgeving. Tevreden constateerde hij dat er geen mens te zien was. Op zijn gezicht voelde hij de bivakmuts. De stof kriebelde in zijn nek. Zijn handen waren verborgen in zwarte leren handschoenen die vanavond niet alleen tegen de kou waren.

Er trok een harde windvlaag door de bomen achter hem. Voor hem strekte de zwarte akker zich uit en in de verte waren de gele lichten van een dorp te zien. Vrijwel iedereen daar sliep nu. Het was al ver na middernacht.

Ineens kraste er in de bomen een uil. De man kromp ineen, maar corrigeerde zichzelf direct. Hij was alleen, dat wist hij zeker. Niemand zou hem storen.

Hij opende de achterklep. Daar lag ze, haar levenloze lichaam in een onnatuurlijke positie gevouwen. Haar huid zag bleek in het maanlicht en haar ogen stonden wagenwijd open.

Opnieuw controleerde hij of zijn bivakmuts en handschoenen goed zaten, vervolgens schoof hij zijn armen onder het lichaam. Met schijnbaar gemak tilde hij het op. De kofferbak van de auto liet hij openstaan.

Toen hij halverwege de akker was hield hij halt, zijn gejaagde ademhaling het enige geluid in de omgeving. Kreunend zakte hij door zijn knieën.

Hij legde het lichaam van het meisje zorgvuldig neer op de dikke klei. De geur van aarde dreef zijn neusgaten in op het moment dat hij zijn handen onder haar wegtrok. Hij keek naar haar gezicht. Ergens speet het hem. Ze was pas veertien, maar ze had iets onvergeeflijks gedaan. En daarom was hij nu hier.

Onder de bivakmuts liep een traan over zijn wang. Snel keek hij op het horloge dat hij over de mouw van zijn jas had getrokken. Kwart voor twee. Hij had nog hooguit een kwartier nodig. Niemand zou hem storen, niemand zou hem zien. Zonder aarzeling ging hij aan het werk.

1

Daniël deed de achterdeur van het politiebureau open, stapte naar binnen en schudde de herfstregen van zijn jas. De grote klok sprong op zes uur toen hij zijn dienstwapen in het kluisje legde. Vervolgens liep hij de aangename warmte van het bureau in.

‘Drie-nul.’

Verbaasd keek hij op.

Herman zat achter de balie en hield drie vingers en een gebalde vuist omhoog. ‘Drie-nul!’

‘Puur geluk.’

De grijns op Hermans gezicht werd nog breder. ‘Wat nou geluk? Ajax was op alle fronten beter dan die havenarbeiders van jou.’

‘Dat tweede doelpunt was honderd procent buitenspel,’ zei Daniël quasiverongelijkt.

Herman keek hem achterdochtig aan. ‘Je hebt de wedstrijd niet gezien, hè?’

‘Sorry, verjaardagsfeestje van m’n zus.’

Herman liep naar de koffieautomaat die achter de balie tegen de muur stond. Hij zette een mok in de opening. ‘Koffie?’

De grap was elke dag hetzelfde, al zes jaar lang. Daniël negeerde het aanbod en wachtte tot er een beker thee voor hem werd neergezet.

Herman plofte op zijn stoel. ‘Hoe oud is Eva geworden?’

‘Drieëndertig.’

‘En hoe was het met Sem?’

Daniël dacht terug aan zijn achtjarige neefje met wie hij de vorige avond lang had gespeeld. ‘Prima.’

‘Leuk hè, kinderen.’

Argwanend keek hij naar Herman, die net zijn onschuldigste gezicht opzette. ‘Wat? Ik bedoel er niets mee.’

Daniël besloot snel van onderwerp te veranderen. ‘Ben jij vanavond ook van de partij?’

Herman keek hem fronsend aan, totdat het kwartje viel. ‘O, de afscheidsborrel van Peters? Helaas. Oudergesprekken op school.’

‘Leuk hè, kinderen.’

‘Touché. Jij gaat er wel heen om jouw voorganger uit te zwaaien?’

‘Waarom denk je dat ik al zo vroeg terug ben?’

Peters was groepschef in Winschoten. Hij gaf leiding aan een handjevol rechercheurs, onder wie Daniël. Nu Peters met pensioen ging ontstond er een vacature, afgelopen week had hij er intern op gesolliciteerd.

Herman knikte hem bemoedigend toe. ‘Hé, je bent een van de meest ervaren rechercheurs hier. Ik weet zeker dat ze jouw afwijzingsbrief met veel zorg zullen opstellen.’

‘Ha, veel plezier bij jouw ouderavond.’ Daniël draaide zich om en liep naar het trappenhuis, de hete thee in zijn handen. Toen hij bij de deur was, klonk de stem van Herman achter hem.

‘Ik heb me laten vertellen dat Peters een paar heel knappe vrijgezelle dochters heeft. Niets voor jou?’

Hij stak zijn middelvinger op.

Zijn kantoor op de eerste verdieping was niet groot of mooi, maar Daniël was er blij mee. Het was voor hem alleen. Waar veel van de andere rechercheurs liever bij elkaar zaten, hield hij ervan om zich terug te kunnen trekken.

Op het grote bureau had alles zijn eigen plek. Aan de muur ernaast hing een prikbord met informatie van recente zaken, krantenartikelen en een enkele post-it. Een hoge plant zorgde voor een stukje jungle in het kantoor.

Hij raapte gehaast een aantal dossiers waar hij dit weekend aan wilde werken bij elkaar en goot de rest van zijn gloeiendhete thee in de plantenbak. In de deuropening botste hij tegen Ahmed op.

‘Wat een haast, Huizinga.’

Met veel moeite wist hij alle papieren in zijn armen te houden en hij stapte achteruit.

Ahmed Elyounoussi had de leiding over de hele rechercheafdeling in Winschoten. Hij kwam oorspronkelijk uit Marokko, wat na al die jaren niet meer te horen was. Zijn accent klonk eerder Platgronings dan Marokkaans. Zijn zwarte haar was met gel platgestreken en in combinatie met zijn gladgeschoren kin vond Daniël dat hij er meer uitzag als een popster dan als een recherchechef.

‘Kan ik je even spreken?’

‘Ik moet naar het afscheid van Peters.’

Ahmed knikte. ‘Het kost twee minuten.’

Als recherchechef hoorde Ahmed bij de commissie die zijn sollicitatie voor groepschef beoordeelde. Daniëls maag trok samen. ‘Vertel.’

Ahmed zag het. ‘Daar gaat het niet over. Het gaat om dat vermiste meisje. Tot nu toe wijst alles erop dat het serieus is, dus we willen een amber alert uit laten gaan. Vanaf morgen heb ik twee rechercheurs nodig voor die zaak. Ik weet dat jij dit weekend vrij hebt, maar...’

‘Het is goed. Ik zal er morgen zijn.’

Een brede glimlach verscheen op Ahmeds gezicht. ‘Ik wist dat ik op je kon rekenen.’ Hij draaide zich om en liep weg. ‘En kun jij aan Peters doorgeven dat ik er vanavond niet ben? Ik drink volgende week wel een biertje met hem.’

Een gure wind teisterde Daniëls gezicht toen hij zich optrok aan het autoportier. De kale bomen die om het restaurant stonden deden weinig om de wind te stoppen. Het miezerde en hij trok zijn kraag extra hoog op.

Vanuit het restaurant, dat vanavond dienstdeed als partycafé, kwamen de doffe dreunen van vrolijke muziek. Het kostte hem weinig moeite om zich de warme, benauwde lucht en de geur van bittergarnituur en alcohol voor te stellen.

Zuchtend sloeg hij het portier dicht en deed hij zijn auto op slot. Hij liep naar de ingang, waarnaast ook in het Duits vermeld stond welke functies het gebouw had. Hotel, restaurant, partycentrum, bowlingbaan. Wat je tegenwoordig als ondernemer wel niet moest doen om het hoofd boven water te houden.

‘Daan!’

Zijn weerzin maakte plaats voor opluchting toen hij achter hem de bekende stem hoorde, gevolgd door haastige voetstappen op het grind. Hij draaide zich om. ‘Hanna, je bent er dus toch.’

‘Natuurlijk. Ik wil later aan mijn kleinkinderen kunnen vertellen hoe jij de macht greep op het afscheidsfeest van Peters.’ Hanna was een imposante verschijning. Ze was een beer van een vrouw en hij wist zeker dat ze met gemak van al hun mannelijke collega’s zou winnen met armworstelen. Hoewel haar verschijning soms anders deed vermoeden, had ze een klein hartje.

De regen nam toe en samen haastten ze zich naar het gebouw. Hij opende de deur en hield hem open voor Hanna. De wanstaltige muziek zwol aan.

‘Zo, wat hoffelijk. Soms snap ik echt niet dat je nog geen vrouw hebt gevonden, Daan.’

De bedompte lucht waar ze tegenaan liepen was precies zoals hij zich had voorgesteld. De geur van frituur was vermengd met die van natte jassen en vormde een misselijkmakend geheel.

Hanna keek de ruimte rond. ‘Ik denk dat ze zo gaan speechen, dus ik ga iets zoeken om me mee te bezatten. Wil je ook iets?’

Daniël sloeg het aanbod af en Hanna liep naar de bar, zich met moeite door het publiek heen manoeuvrerend. Hij liep verder de ruimte in, waar het nog drukker was. Er waren veel collega’s met hun aanhang, maar ook genoeg mensen die hij nog nooit had gezien.

De ruimte was eigenlijk niets meer dan een verbouwde boerenschuur met ruwhouten palen die het schuine dak ondersteunden. Op de vloer lag een paarsrood tapijt met ontelbare vlekken van alle voorgaande feesten erin. In de hoek, op een klein podium, stond een microfoon klaar voor de speeches die ongetwijfeld zouden volgen.

Hij slenterde door de ruimte. De muziek stond te hard en de meeste mensen schreeuwden om zich verstaanbaar te maken. Een paar keer overwoog Daniël aan te schuiven bij een statafel en zich in een gesprek te mengen en even zo vaak bedacht hij zich.

‘Dames en heren, mag ik jullie aandacht?’

De muziek werd zachter gedraaid en er ging een spot aan die het kleine podium bescheen. Hij herkende de man achter de microfoon als een persoonlijke vriend van Peters die bijkluste als spreekstalmeester op festivals en feestjes. De man begon een langdradig verhaal en Daniël liet zijn gedachten afdwalen. Hij vond een vrije statafel en begon de pinda’s uit het bakje met notenmix te eten.

‘... en jammer dat je naar Delft emigreert, we hadden je graag nog even hier gehouden.’ Er klonk boegeroep en er werd gelachen. Na zo’n vijf minuten maakte de spreker plaats voor Peters zelf.

Toen Daniël een hand op zijn schouder voelde, verwachtte hij Hanna te zien. In plaats daarvan verscheen Ernst naast hem, zijn haar zeiknat. Ernst was recent bij het team gekomen. In leeftijd verschilden ze weinig, maar in hun ervaring des te meer. Haast vanzelfsprekend had Daniël zich vanaf het begin over Ernst ontfermd.

Hij boog zich naar hem toe. ‘Hoe gaat het met je huis? Ze zouden vandaag toch langskomen?’

Ernst graaide een handvol noten uit het bakje. ‘Nog altijd geen nieuws. We kunnen letterlijk weinig kanten op momenteel.’

Samen met zijn vrouw en hun twee jonge kinderen woonde Ernst in een prachtige boerderij in Slochteren. Ze hadden het pand tien jaar geleden gekocht, achteraf gezien een ongelukkig moment. Niet veel later waren de hevige aardbevingen begonnen.

‘Er moet nog een besluit worden genomen over of de woning versterkt kan worden of dat ze helemaal tegen de vlakte moet.’

‘Dat zou vandaag besloten worden, toch?’

‘Dat was de bedoeling ja.’ Ernst gooide de nootjes in één keer achterover en Daniël besloot er niet op door te gaan. Zelf woonde hij in Winschoten, waar ze net veilig waren voor de bevingen, maar zijn zus Eva woonde met Gerard en Sem in Loppersum en zat in hetzelfde schuitje als Ernst. Gisteravond nog had ze de nieuwste scheuren in de buitenmuur aan hem laten zien.

‘Over uitstel gesproken,’ ging Ernst verder. ‘Heb je al nieuws over jouw sollicitatie?’

‘Nee.’

‘Jammer. Hoewel ik er niet aan twijfel dat jij het wordt.’

‘Er zijn meer goede kandidaten.’

Ernst hield het bakje op de kop voor de laatste nootjes. ‘Goede kandidaten, ja. Geen excellente kandidaten.’

Hanna voegde zich bij hen en met z’n drieën hielden ze het een tijd gezellig. Toen er een dansvloer werd vrijgemaakt en Daniël voor de derde keer een plens bier van onvoorzichtige voorbijgangers over zich heen kreeg, besloot hij dat het genoeg was. Hij nam afscheid en liep naar buiten.

Inmiddels was de wind gaan liggen. Tussen de wolken door was een stuk van de sterrenhemel te zien en hij bleef stilstaan op de parkeerplaats, zijn ogen gesloten en diep ademhalend. Precies op dat moment voelde hij zijn telefoon trillen. Hij keek wie hem op dit uur probeerde te bereiken en toen hij de naam van zijn chef zag, versnelde zijn hartslag.

‘Ahmed? Wat is er?’

‘Daniël, goed dat je nog wakker bent. Ik wil dat je nu hierheen komt. We hebben het vermiste meisje gevonden. Ze is dood. Gevonden op een akker tussen Finsterwolde en Oostwold. Ik ben nu onderweg.’

‘Lijkt het op een ongeluk?’ vroeg hij tegen beter weten in. De adrenaline deed z’n werk en hij was onmiddellijk klaarwakker.

‘Er is nog weinig duidelijk. Maar één ding is heel zeker. Dit is geen ongeluk.’

2

Harder dan eigenlijk verantwoord was reed Daniël over het plattelandsweggetje tussen de weilanden. Het was pikkedonker, de dichtstbijzijnde lantaarnpaal meer dan een kilometer hiervandaan. De regen was gestopt, maar het was nog altijd bewolkt en de maan was nergens te bekennen.

Over de weg dreven mistbanken. Hoewel de adrenaline hem zei dat hij nog harder moest rijden, besloot Daniël juist wat gas terug te nemen. Aan de linkerkant van het weggetje verschenen in de verte de contouren van een groep bomen. Aan de rechterkant strekte zich een kale akker uit, recentelijk nog omgeploegd. Midden op de akker, in het licht van enkele felle lampen, liepen een paar schimmen door de mist.

Hij parkeerde zijn auto. Voor hem stonden drie politiewagens en een burgerauto in de berm. Hij herkende de zwarte BMW van Ahmed. Daarachter stond een eenzame fotograaf nieuwsgierig naar hem te kijken.

Een agente kwam vanuit de duisternis op hem af. Van de uniformdienst kende hij haar als een aardige vrouw die altijd in was voor een grapje. Nu stond haar gezicht grimmig toen ze hem begroette. Ze bleef bij het afzetlint aan de rand van de akker staan en draaide zich weer om. De uitnodiging was duidelijk en hij dook onder het rood-witte lint door om achter haar aan te lopen.

De kou beet in zijn gezicht terwijl ze naar de felle lampen liepen. Er klonk zacht gepraat en af en toe het geluid van een fototoestel. Nu hoorde hij ook het monotone gebrom van een aggregaat.

De agente keek hem over haar schouder aan. ‘Hoeveel heeft Ahmed je al verteld?’

‘Weinig,’ gaf hij toe. ‘Alleen dat ik zelf moest komen kijken.’

Het kostte hem moeite om haar bij te benen door de zware klei en toen hij naar beneden keek, zag hij dat de onderkant van zijn broek al helemaal vuil was. Hij was hier niet op gekleed.

De mistflarden werden dunner, het gepraat luider en de lampen feller. Toen waren ze ineens uit de mist. Het kostte Daniël een paar seconden om te beseffen waar hij naar keek.

Het was een onwerkelijk beeld. Voor hem stonden drie bouwlampen die hun licht wierpen op de zwarte aarde. Er liep een handjevol mensen, hun adem in wolkjes zichtbaar. Hij herkende twee forensisch rechercheurs – volledig gekleed in een wit pak – en de gemeentelijke lijkschouwer. Een paar meter voor hem stond Ahmed met de officier van justitie te praten. Hij herkende haar lange paardenstaart.

‘Miranda, fijn je weer te zien,’ loog hij.

‘Daniël.’ Ze gaf een kort knikje met haar hoofd en draaide zich toen weer naar Ahmed toe. ‘Ik ga ervandoor. Morgenochtend acht uur op het bureau?’

De agente en Miranda liepen samen terug naar de auto’s en Ahmed wenkte Daniël. Hoewel zijn baas hier eigenlijk niet hoorde te zijn, wist hij dat Ahmed er de voorkeur aan gaf om zelf een plaats delict te bekijken. Ze hielden een paar meter afstand zodat de lijkschouwer en de forensisch rechercheurs hun werk konden doen. Tussen hen door zag hij het bleke lichaam van een meisje op de grond liggen.

‘Is ze het?’

‘Ja, het is vrijwel zeker de vermiste Milou Mensink. Veertien jaar. Uit Finsterwolde. Ze lijkt op de foto die we hebben, het wachten is op een positieve identificatie van haar ouders. De DNA-test volgt later.’

In stilte liet Daniël de informatie op zich inwerken. Toen stelde hij de vraag die hem al sinds het telefoontje bezighield. ‘Waarom ben ík hier?’

Ahmed draaide zich naar hem toe. ‘Ik wil graag dat jij onderdeel uit gaat maken van het TGO en er zijn bepaalde dingen die je met eigen ogen moet zien.’

Een Team Grootschalige Opsporing werd alleen in het leven geroepen als duidelijk was dat iemand een onnatuurlijke dood was gestorven. ‘Is ze vermoord?’

‘Het heeft er alle schijn van.’ Ahmed aarzelde even, zijn stem minder vast dan normaal. ‘Maar er is meer. Dat is ook de reden dat ik wilde dat je hierheen kwam.’

Ahmed draaide zich om. ‘Kees.’

De lijkschouwer stond voorovergebogen over het lichaam. Hij keek op en grijnsde bij wijze van begroeting. ‘Ahmed. Daniël. We moeten toch echt eens op een minder naargeestige plek afspreken.’

‘Suggesties zijn altijd welkom,’ zei Ahmed. ‘Wat kun je ons vertellen?’

‘Ik denk dat je dat het beste zelf kunt zien.’ De lijkschouwer wierp hun twee haarnetjes toe die hij uit zijn zak haalde. Vervolgens liepen ze naar het lijk.

In stilte nam Daniël het tafereel van dichtbij in zich op. Hij had als rechercheur al het een en ander gezien, hoewel dode kinderen nooit zouden wennen. Ook nu liep er een rilling over zijn rug. Hij haalde een paar keer diep adem en bestudeerde toen alles nauwkeurig.

Recht voor hen, scherp contrasterend met de zwarte klei, lag een meisje met haar gezicht naar boven. Hij wist dat ze veertien jaar was geweest, maar anders had hij haar jonger geschat. Ze droeg een roze onderbroek en een hemd, waaronder haar beginnende borsten te zien waren. Haar huid was vrijwel wit, haar lippen paars.

In haar voorhoofd zat een klein gaatje. Om de randen zaten korstjes van zwart, opgedroogd bloed en in het midden was de kleur lichter. Hij trok zijn blik er na een paar seconden vanaf, wetende dat hij rechtstreeks de schedel van het meisje in keek. Het verontrustendste was dat het kogelgat precies midden in haar voorhoofd zat, recht boven haar neusbrug. Iemand had hier de tijd voor genomen.

Het lichaam lag niet in rare bochten gewrongen en zag er niet uit alsof het hier snel was gedumpt, integendeel. Haar benen lagen enigszins uit elkaar, waardoor ze vanaf haar voeten gezien leek op het poppetje op een toiletdeur. Haar bovenlichaam was kaarsrecht en haar linkerarm lag strak langs haar zij. Haar rechterarm lag schuin omhoog, alsof het dode meisje haar vinger opstak in de klas. Met haar rechterwijsvinger wees ze over de klei naar een van de hoeken van de akker.

De ogen van het meisje stonden wijd opengesperd en staarden nietsziend de lucht in. Daniël wist niet goed wat hij van de aanblik moest denken. Wel wist hij zeker dat hij niet eerder iets dergelijks gezien had. Dit was het werk van iemand die zorgvuldig en berekenend te werk was gegaan.

‘Haar ogen...’

Kees knikte. ‘Haar oogleden zijn vastgelijmd in deze positie.’

‘Bizar.’

Ahmed wees naar de weg. ‘Ze is gevonden door de eigenaar van dit stuk land. Hij reed vanmiddag langs de akker en dacht toen iets te zien liggen in de mist. Pas toen hij er vanavond weer aan dacht, is hij gaan kijken.’

‘Ze ligt er al even,’ zei Kees. ‘Waarschijnlijk zo’n vierentwintig uur. Haar lichaam is inmiddels bijna bevroren. Wat betreft de doodsoorzaak wachten we nog op bevestiging, maar alles wijst erop dat de kogel door haar hoofd een einde aan haar leven heeft gemaakt.’

Hoofdschuddend keek Daniël naar het lichaam. ‘Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder zo’n vreemde plaats delict heb gezien.’

‘Dat geloof ik direct, maar je hebt nog niet eens het hele plaatje,’ zei Kees, wijzend op de voeten van het meisje. ‘Kijk eens goed.’

Verwonderd ging Daniël door zijn knieën. Hij bestudeerde de blote voeten en schrok ondanks de aankondiging. Op de onderkant van de rechtervoet stonden in het zwart een aantal getallen opgeschreven. Vanuit zijn positie stonden ze op de kop, zodat hij zijn hoofd ver moest draaien om ze te kunnen lezen.

Hij keek er goed naar terwijl hij naarstig zocht naar een logische verklaring voor de cijfers. Hij kon er geen vinden. Toen pas realiseerde hij zich wat de zwarte inkt echt was. ‘Is dat...?’

‘Ze is gebrandmerkt. Ja.’

Het duizelde hem. Deze avond werd met de minuut vreemder en tot nu toe leek geen enkele ontwikkeling verklaarbaar. Toen viel zijn oog op de linkervoet, die wat verder voorovergebogen lag.

‘Ik help wel even,’ bood Kees aan. Hij bukte en boog de voet met veel moeite terug. Er kraakte iets in de enkel. Ook hier werd een brandmerk zichtbaar. Deze keer waren het zes getallen.

Daniël haalde zijn telefoon tevoorschijn, maakte twee foto’s en kwam toen overeind. ‘Zeg me alsjeblieft dat dit het was.’

‘Tot nu toe wel,’ beaamde de lijkschouwer. Hij liet de voet terugzakken en Daniël kwam overeind.

Hij zocht de blik van Ahmed, die een meter verderop kauwend op zijn onderlip naar het lichaam keek. ‘Kan ik je even alleen spreken?’

Ze liepen samen terug naar de rand van het kunstmatige lichtveld, waar de mist weer begon. Daniël wachtte tot ze buiten gehoorsafstand waren. Pas toen draaide hij zich om. Hij keek Ahmed recht in de ogen. ‘Geef mij deze zaak.’

‘Je weet dat ik dat niet kan.’

‘Versnel dan de procedure! Dit zijn speciale omstandigheden.’

Ahmed schudde zijn hoofd. De aarzeling die volgde zei al genoeg. ‘Daniël, jouw sollicitatie is afgewezen. Het zou volgende week officieel medegedeeld worden.’

‘Waarom?’ Hij kon zijn oren niet geloven. Na alle inzet van de afgelopen jaren had de sollicitatie een formaliteit geleken. Stiekem was hij al uitgegaan van een promotie. ‘Je moet toch iets in mij zien? Anders liet je me niet hierheen komen.’

‘Natuurlijk heb ik vertrouwen in je.’ Ahmed legde een hand op zijn schouder terwijl ze naar de auto’s liepen. ‘Ik ga er niet in mijn eentje over. Daarbij hebben we iemand anders aangenomen. Iemand uit de Randstad, die ongelooflijk veel ervaring heeft met zware delicten en die ook de leiding krijgt over deze zaak.’

‘Wat een onzin! Na alles wat ik...’ Hij vloekte luid en hard. Kees keek geschrokken op en Daniël hield verontschuldigend zijn handen omhoog. Hij wist dat hij zich moest beheersen, zeker op deze plek, maar alle spanning van de afgelopen week kwam eruit.

Ahmed keek hem aan. ‘Hou je in.’

‘Sorry,’ verzuchtte hij. Even leek het erop dat hij eindelijk de leiding kreeg over een geruchtmakende moordzaak. Die kans werd hem nu toch ontnomen. Hij haalde diep adem en deed zijn best om de teleurstelling te verbergen. ‘Hoe heet hij?’

Ahmed hield het afzetlint omhoog. ‘Ze heet Irene Bouwman. Ik verwacht haar morgenochtend op het bureau.’