Een echte Montefiore: een meeslepend verhaal over familie, liefde en levensbepalende keuzes Marigold woont met haar man Dennis en hun jongvolwassen dochter Suze in een klein dorpje op het Engelse platteland, waar iedereen elkaar kent. Wanneer ook haar negentigjarige moeder bij hen intrekt, omdat ze te oud wordt om alleen te wonen, en hun andere dochter Daisy met een gebroken hart terugkeert uit Milaan, waar ze zes jaar heeft gewoond, lijkt de drukte Marigold een beetje boven het hoofd te groeien. Of is haar toenemende verstrooidheid aan iets anders te wijten?

Terwijl haar dochters met moeite hun leven op de rails krijgen, ontspoort dat van Marigold steeds verder. Het lukt haar niet echt meer om haar winkel te runnen, het huishouden draaiende te houden en de aangekondigde bruiloft van Suze voor te bereiden – zaken waar ze normaal gesproken juist talent voor had. Juist op het moment dat ook Daisy de liefde opnieuw vindt, wordt de diagnose duidelijk. Meer dan ooit heeft Marigold de steun en liefde van haar familie nodig, maar zijn die wel in staat om de offers te brengen die dat van hen vraagt?

De pers over Santa Montefiore

‘Montefiore doet je vergeten waar en met wie je bent.’ Libelle

‘Romantisch leesvoer voor in de vakantiekoffer.’ Nederlands Dagblad

‘Downton Abbey in boekvorm. Goed voor uren leesplezier.’ Vrouwen van nu

‘Meeslepend, ontroerend en beeldrijk.’ NBD Biblion

Santa Montefiore bij Boekerij:

Onder de ombu-boom

Het vlinderkistje

De Vergeet mij niet-sonate

De zwaluw en de kolibrie

Valentina’s laatste reis

De zigeunermadonna

Het geheim van Montague

De Franse tuinman

In de schaduw van het palazzo

De affaire

Villa Magdalena

(Een liefde in) Fairfield Park

De vuurtoren van Connemara

De dochter van de imker

Onder de Italiaanse zon

Een handvol geluk (incl. De witte duif en

Het gouden licht)

Naar de overkant

De vrouwen van kasteel Deverill

Als de rododendron bloeit

De laatste roos van de zomer

De vergeten Deverill

www.boekerij.nl

www.santamontefiore.co.uk

SANTA MONTEFIORE

Naar de overkant

Marigold heeft de steun van haar familie nog nooit zo hard nodig gehad als nu.
Maar kunnen ze er wel voor haar zijn?

Voor Lily en Sasha

1

Het sneeuwde. Dikke, donzige vlokken, zo groot als wattenbollen, tuimelden uit de hemel, terwijl het eerste daglicht zich dapper door een baldakijn van dichte wolken worstelde. Marigold stond met haar mok thee voor het keukenraam. Een kleine mollige gedaante in een zachtroze badjas met bijpassende, pluizige pantoffels. Vol verrukking sloeg ze het schouwspel gade en zag ze hoe het landschap in al zijn lieflijke pracht geleidelijk uit de schemering tevoorschijn kwam, hoe in de tuin de contouren zichtbaar werden van de taxushaag, de bloemen en de struiken, de bomen met hun grillige, knoestige takken, roerloos en in diepe rust onder de koesterende deken van de nacht. Het was nauwelijks voor te stellen dat in de bevroren grond het leven gewoon doorging; dat de viburnum en de sering in het voorjaar weer in bloei zouden staan. Bij de doodse aanblik van de winterse tuin leek het alsof het nooit meer lente zou worden.

Aan het eind van de tuin, naast de schuur van haar man Dennis, drong het silhouet van de appelboom door het gordijn van vallende sneeuwvlokken. Met zijn dikke stam en knobbelige takken zag de boom eruit als een mythisch wezen, dat door een eeuwenoude bezwering voorgoed was verstild of simpelweg was versteend door de kou. Want het was bitterkoud. Marigolds blik viel op het voederhuisje aan een van de takken. Het oogde verloren, toch kwam er nog steeds af en toe een dappere vogel aanfladderen, in de hoop een laatste zaadje te verschalken. Het huisje was leeg, maar Marigold vulde het dagelijks. Ze had met de hongerige vogels te doen. Het was aan haar grote hart te danken dat ze de winter overleefden. Zodra ze haar thee ophad, zou ze haar laarzen aantrekken en de tuin in lopen, om nieuw voer in het huisje te doen.

Toen ze voelde dat er naar haar werd gekeken draaide ze zich om. Dennis stond in de deuropening; zijn ogen straalden van liefde. Hij was al gekleed voor de kerk, in een donkerblauw pak met stropdas. Zijn grijze haar met een keurige zijscheiding was glad geborsteld, zijn baard netjes bijgewerkt. Een knappe verschijning, vond Marigold. Ze was twintig geweest toen ze elkaar leerden kennen, inmiddels meer dan veertig jaar geleden, maar in haar ogen was hij nog net zo charmant en aantrekkelijk als toen. Ze glimlachte plagend. ‘Waar kijk je naar?’

‘Naar jou.’ Er dansten lichtjes in zijn lichtblauwe ogen.

Hoofdschuddend keerde ze zich weer naar de tuin. ‘Het sneeuwt.’

Hij kwam bij haar staan, en samen genoten ze van het uitzicht. ‘Mooi.’ Hij slaakte een zucht. ‘Echt mooi.’ Met zijn arm om haar middel trok hij haar dicht tegen zich aan en plantte een kus op haar slaap. ‘Weet je nog, Goldie? Die eerste keer dat ik je hand pakte? Toen sneeuwde het ook.’

Marigold schoot in de lach. ‘Dat zeg je altijd als het sneeuwt.’

Hij glimlachte verlegen. ‘Ik denk er graag aan terug. Het was een mooie avond, met een mooie vrouw. Het sneeuwde, en ik pakte je hand. Ik weet nog hoe warm die voelde. En toen je hem niet wegtrok, wist ik dat ik een kansje maakte. Want in die tijd betekende het heel wat, als je de hand van een meisje mocht vasthouden.’

‘Wat ben je toch een ouwe romanticus!’ Ze keek hem schalks aan en wist dat hij haar opnieuw zou kussen.

‘En je bent maar wat gek op je ouwe romanticus,’ fluisterde hij in haar haar.

‘Nou en of. Mannen zoals jij, die maken ze niet meer. Die zijn zeldzaam.’ Ze legde haar hand op zijn borst. ‘Zo, en ga nu maar lekker zitten. Dan schenk ik thee voor je in.’

‘Vrouwen zoals jij maken ze tegenwoordig ook niet meer.’ Dennis liep naar de keukentafel. Mac, de zwart-witte kat, zat al vol verwachting op de stoel van zijn baasje. ‘Op het moment dat ik je hand pakte, wist ik al hoe bijzonder je was.’

Suze, hun jongste dochter, kwam slaperig de keuken binnen sloffen, met een lang grijs vest over haar gebloemde pyjama. Haar voeten staken in bedsokken, haar blonde haar hing ongekamd langs haar gezicht. Haar zware pony viel voor haar ogen, die strak op haar smartphone waren gericht.

‘Goeiemorgen, lieverd,’ zei Marigold opgewekt. ‘Heb je wel gezien dat het sneeuwt?’

Suze keek niet op of om. Natuurlijk had ze gezien dat het sneeuwde. Nou en? Ze ging op haar vaste plek aan tafel zitten, naast haar vader. ‘Goedemorgen,’ mompelde ze binnensmonds. Dennis en Marigold wisselden een veelbetekenende blik. Marigold pakte twee mokken uit de kast, om net als elke ochtend Dennis thee en Suze koffie in te schenken. Marigold was gehecht aan haar routine. Die gaf haar het gevoel dat ze nuttig en nodig was. Toen schoot haar te binnen dat ze niet langer met z’n drietjes waren, en ze pakte nog een mok uit de kast.

‘Lieve hemel! Hebben jullie al naar buiten gekeken? Het sneeuwt! Alles komt stil te liggen. Het hele leven. In het hele land!’ Marigolds moeder kwam de keuken binnen. Zoals altijd zag ze van alles de schaduwzijde, want ze was pas gelukkig als ze wat te mopperen had. ‘Weet je nog, Marigold, de winter van ’63?’ Ze ademde sissend in. ‘We hebben een week opgesloten gezeten in huis. Je vader moest ons uitgraven. Dat geploeter met die schep is hem noodlottig geworden. Hij had in de oorlog nog geen schrammetje opgelopen, maar die sneeuw betekende de doodsteek voor zijn rug.’ Huiverend trok ze haar ochtendjas dichter om zich heen. ‘Wat een kou! Dat vergeet ik nooit meer! Siberië was er niets bij.’

‘Bent u ooit in Siberië geweest, Nana?’ vroeg Suze ongeïnteresseerd, zonder van haar telefoon op te kijken.

Haar oma ging er niet op in. ‘We hadden het toen bij lange na niet zo goed als jij, Suze. We moesten het stellen zonder centrale verwarming. Het was verschrikkelijk. Het ijs stond aan de binnenkant van de ramen, en voor de wc moesten we naar buiten, de tuin in. Jullie jonge mensen hebben geen idee hoe dankbaar jullie mogen zijn.’

Marigold wierp een blik door het raam. Sneeuw maakte haar gelukkig. Het hele leven mocht dan stil komen te liggen, maar de wereld zag eruit als een winters sprookjesland.

‘Heerlijk,’ zei Nana toen haar dochter een mok thee voor haar neerzette. Ze was inmiddels zesentachtig, haar lichaam broos, haar gezicht zo gerimpeld als crêpepapier, haar krullen spierwit. De jaren hadden onmiskenbaar hun tol geëist, maar geestelijk had ze nog niets aan scherpte ingeboet. Marigold gaf haar de krant met de kruiswoordpuzzel, liep terug naar het aanrecht en deed twee sneden brood in de rooster. Nadat Dennis en zij maandenlang op haar hadden ingepraat, was Nana een week eerder bij hen ingetrokken. Het huis waarin ze haar hele huwelijk had gewoond en waarin haar twee kinderen, Marigold en Patrick, waren geboren, was haar zo dierbaar en vertrouwd dat ze er niet weg had gewild. En dat terwijl Marigold maar een paar minuten verderop woonde, aan dezelfde laan. Ze had hardnekkig volgehouden dat ze prima voor zichzelf kon zorgen. Een verhuizing voelde alsof ze werd doorgeschoven naar de wachtkamer voor de hemel, terwijl ze er bij lange na nog niet klaar voor was om het leven vaarwel te zeggen. Maar uiteindelijk was ze gezwicht. Ze had haar huis voor een goede prijs verkocht en was bij haar dochter ingetrokken, waar ze haar eigen kamer had. Dennis had zonder mopperen de schilderijen opgehangen die ze had meegebracht, terwijl Marigold haar had geholpen met uitpakken en inrichten. Moeder en dochter hadden vervolgens al snel een routine ontwikkeld waarbij ze zich allebei prettig voelden. Nana ontdekte hoe plezierig het was om op haar wenken bediend te worden, en Marigold vond het heerlijk om nóg iemand te hebben voor wie ze kon zorgen. Daarnaast bestierde ze het dorpswinkeltje annex postkantoor, zoals ze dat al meer dan dertig jaar deed. Bovendien was ze lid van diverse comités en commissies – voor het dorpshuis, voor de kerk, voor een aantal goede doelen – want ze hield niet van stilzitten. Op haar zesenzestigste piekerde ze er niet over het rustiger aan te gaan doen, en haar inwonende moeder versterkte dat heerlijke, warme gevoel dat ze nodig was.

‘Nou, ík ben dol op sneeuw,’ zei ze terwijl ze een ei stuksloeg op de rand van de pan.

Met haar bril op haar neus verdiepte Nana zich in de kruiswoordpuzzel. ‘Let op mijn woorden! Het hele leven komt stil te liggen,’ herhaalde ze hoofdschuddend. ‘Ik weet het nog zo goed, de winter van ’63. Mensen vroren dood, vee legde het loodje, niks deed het nog. Het was een en al dood en verderf.’

‘Nou, ik herinner me de winter van 2010, en toen wisten we ons prima te redden.’ Suze keek nog altijd niet op van haar telefoon.

‘Wat doe je eigenlijk op dat ding?’ Over de tafel heen tuurde Nana naar haar kleindochter. ‘Je zit de hele ochtend al op dat schermpje te kijken.’

‘Dat is mijn werk.’ Suze streek met een zorgvuldig gemanicuurde hand de pony uit haar gezicht.

‘Ze is “influencer”,’ legde Marigold uit, met een knikje naar Suze, maar die zag het niet. Net zomin als ze de trotse, zij het lichtelijk verwarde blik van haar moeder zag.

‘Wat is een influencer?’ vroeg Nana.

‘Dat betekent dat iedereen net zo wil zijn als ik,’ antwoordde Suze nonchalant, zonder ook maar een spoor van ironie.

‘Ze schrijft over mode en eten en over… lifestyle? Zo heet dat toch, lieverd?’ vroeg Marigold. ‘Eigenlijk over van alles en nog wat. En dat zet ze op haar Instagram-account. Je zou het eens moeten zien. De foto’s zijn echt prachtig.’

‘En daar verdien je je geld mee? Met van alles en nog wat?’ Nana leek er niet van overtuigd dat ‘influencer’ een beroep was dat serieus kon worden genomen.

‘Uiteindelijk gaat ze er heel veel mee verdienen,’ antwoordde Dennis. Het onderwerp geld lag nogal gevoelig. Suze was die zomer vijfentwintig geworden, maar niet voornemens het ouderlijk huis te verlaten en op zichzelf te gaan wonen, en ze was ook niet van plan op zoek te gaan naar wat haar ouders als een ‘echte’ baan beschouwden. Waarom zou ze op zichzelf willen gaan wonen wanneer het haar bij haar moeder aan niets ontbrak en wanneer haar ouders alles voor haar betaalden? Het kleine beetje dat ze verdiende als freelancejournalist, ging op aan kleding en make-up, haar werkmateriaal voor de bijdragen die ze op social media postte. Toch hoedden haar ouders zich ervoor hun dochter ter verantwoording te roepen. Suze was niet alleen opvliegend van aard, maar bovendien behoorlijk gefrustreerd omdat het verwezenlijken van haar ambities wel erg traag verliep. Daisy, haar oudere zus, had gestudeerd en werkte in een beroemd museum in Milaan, waar ze met haar Italiaanse vriend het leven leidde van een vrouw van de wereld; een leven met uitstapjes naar Parijs, met weekendjes in Rome. Suze kwam daarentegen nauwelijks verder dan het dorp waarin ze was opgegroeid. Ze woonde nog bij haar ouders en droomde ervan rijk en beroemd te worden, ook al wist ze diep in haar hart dat die droom nooit werkelijkheid zou worden.

‘Ik verdien geld met de artikelen die ik schrijf voor kranten en tijdschriften, en voor andere media. En ik werk aan mijn internetprofiel. Dat kost tijd. Ik ben druk bezig volgers te verzamelen.’ Suze slaakte een zucht. Oude mensen begrepen niets van social media!

‘Ach, jullie millennials!’ zei Dennis met een grijns, in de hoop zijn dochter milder te stemmen. ‘Het is voor ons, oude mensen, soms niet meer te volgen.’

‘Ik heb bijna dertigduizend volgers op Instagram.’ Suze keek al iets vrolijker.

‘Echt waar, kindje?’ Marigold had geen idee wat dat betekende, maar het waren er vast een hoop. Suze had voor haar moeder ook een Instagram-account aangemaakt, zodat ze met haar dochters in contact kon blijven. Dus het contact was er, maar Marigold postte zelf nooit iets. Ze had het niet zo op mobiele telefoons en hield meer van een echt gesprek, waarbij je elkaar kon aankijken.

Dennis sloeg de krant open en nam een slok thee. Marigold maakte zijn zondagse ontbijt: twee gebakken eieren met knapperige bacon, een worstje, volkoren toast en witte bonen in tomatensaus. Terwijl ze het bord voor hem neerzette, keek hij glimlachend naar haar op. Hun tedere blik verried dat hun liefde met het verstrijken van de jaren alleen maar intenser was geworden, met nog meer diepgang.

‘Suze, wat kan ik voor jou maken?’ vroeg Marigold, maar ze kreeg geen antwoord. Het gordijn van blond haar vormde een ondoordringbare barrière. ‘Dan ga ik naar buiten. Om mijn vogeltjes te voeren.’

‘Het zijn jouw vogels niet, mam,’ klonk het van achter de blonde barrière. ‘Waarom zeg je dat toch altijd?’

‘Omdat je moeder ze voert. Net zoals ze dat met jou doet,’ zei Dennis, met een hap worst in zijn mond. En voor al haar goede zorgen zou je je wel eens een beetje dankbaar mogen tonen. Maar dat zei hij niet hardop. ‘Het smaakt heerlijk, Goldie. Echt verrukkelijk!’

‘Met deze kou gaan ze hoe dan ook dood,’ voorspelde Nana somber. Voor haar geestesoog zag ze de tuin bezaaid liggen met dode vogels.

‘Het zal je verbazen hoe veerkrachtig ze zijn, mam.’

Nana schudde haar hoofd. ‘En jij haalt het voorjaar ook niet, als je zo de tuin in loopt. Voor je het weet heb je een longontsteking.’

‘Welnee, ik ben zo weer terug.’ Marigold stapte met blote voeten in haar laarzen, pakte de zak strooivoer van de plank bij de achterdeur en liep naar buiten, zonder acht te slaan op Nana, die haar nariep dat ze een jas moest aantrekken. Ze was oud en wijs genoeg om te weten wat ze deed. Daar had ze haar moeder niet voor nodig, dacht ze opstandig, en ze hoopte vurig dat ze er geen spijt van zou krijgen dat ze haar in huis had genomen.

Met een zucht van genot zette ze de eerste stappen in de sneeuw. Alles was wit, alles was zacht, en ze verwonderde zich over de magische stilte die over de wereld neerdaalde wanneer het sneeuwde. Een stilte die anders was dan alle andere. De wereld leek betoverd. Ze ploeterde door de maagdelijk witte sneeuw naar het voederhuisje dat aan een boom hing. Zorgvuldig nam ze het van de tak, vulde het met vogelzaad en hing het terug. Terwijl ze dat deed, ontdekte ze het roodborstje op het dak van Dennis’ schuur. Het hipte heen en weer en keek haar met zijn zwarte kraalogen waakzaam aan. Zijn klauwtjes maakten ranke afdrukken in de sneeuw. ‘Je hebt honger, hè?’ Ze glimlachte naar het kranige vogeltje, dat zich vaak vlak bij haar waagde wanneer ze op haar knieën onkruid wiedde of nieuwe plantjes in de grond zette. In de lente wemelde het in de tuin van de vogels, maar het was nu eind november, en de meeste – de verstandigste – waren naar warmere oorden vertrokken. Alleen de roodborst was gebleven, net als de merels en de lijsters, en natuurlijk die dekselse duiven en meeuwen, want het dorp lag op amper een paar kilometer van de kust. ‘Luister maar niet naar Nana.’ Marigold keek naar het vogeltje met zijn zachte rode borstveren. ‘Je gaat niet dood. Ik doe elke dag nieuw voer in het huisje, en dan zul je eens zien hoe snel het weer voorjaar is.’

Terwijl Marigold terugliep naar de keukendeur, streek de roodborst neer op het voederhuisje. Ze vond het hartverwarmend om het vogeltje te zien eten. Het zou niet lang duren of het kreeg gezelschap van de andere vogels. Marigold was telkens weer verbaasd dat het nieuwtje zich zo snel verspreidde. Het leek de geruchtenmolen van het dorp wel, dacht ze geamuseerd. Bij de achterdeur gekomen, besefte ze dat ze zich moest klaarmaken voor de kerk. De ontbijtboel ruimde ze straks wel af. Dennis ging graag vroeg, om nog een praatje te kunnen maken met deze en gene, en Marigold wilde hem niet laten wachten. Hij werkte de hele week hard in zijn schuur; net als zijn vader kon hij van hout alles maken. Dus het was fijn wanneer hij het op zondag rustig aan kon doen. Zowel hij als Marigold ging niet alleen naar de kerk om God te eren, maar ook voor de sociale contacten, voor de thee met koekjes na de dienst, in de parochiezaal. Daar keken ze telkens weer naar uit.

Vroeger ging Dennis altijd naar de pub, om te darten en een biertje te drinken met zijn vrienden. Tegenwoordig bleef hij liever thuis en was hij druk met zijn hobby. Met zijn grote handen en verrassend behendige vingers boetseerde hij figuurtjes; behalve ridders en soldaten uit de Eerste Wereldoorlog maakte hij ook wezentjes die voortsproten uit zijn fantasie. Het hele huis stond er vol mee. Zijn meest recente project was een kerk. Althans, het was begonnen als een kerk, maar al snel uitgegroeid tot een kathedraal. En Marigold hield er serieus rekening mee dat het uiteindelijk een compleet dorp zou worden, met alles erop en eraan. Met de gedrevenheid van een kunstenaar kon hij urenlang bezig zijn met het snijden van plastic, het kneden van stopverf en het beschilderen van de diverse onderdelen. Het herinnerde Marigold aan het poppenhuis dat hij voor hun dochters had gemaakt, compleet met meubeltjes, eikenhouten vloeren, haarden en behang op de muren. Een met liefde gecreëerd schaalmodel, gedetailleerder en oneindig veel zorgvuldiger afgewerkt dan wat er in de speelgoedwinkel te koop was.

Toen ze de trap op liep, hoorde ze dat Suze met Ticky, haar vriend, aan de telefoon zat. Het verschil in toon was opmerkelijk. Het leek wel alsof er twee Suzes waren; de ene mokkend en zwijgzaam, de andere bruisend en babbelziek. Zij en Atticus Buckley, bijgenaamd Ticky, waren al drie jaar samen. Marigold vroeg zich af of ze ooit nog zouden gaan trouwen. Daar schenen de jongelui van tegenwoordig geen haast mee te hebben. Na hun eerste ontmoeting had het bij Dennis en haar nog geen zes maanden geduurd voordat ze elkaar het jawoord gaven. Ondanks die idiote bijnaam – ‘Het klinkt alsof hij getikt is,’ mopperde Nana – was Ticky een beste jongen. Zijn ouders stonden allebei voor de klas, en hij woonde nog thuis, in hun ruime woning in de stad. Marigold vroeg zich af waarom hij niet iets voor zichzelf zocht. Volgens Suze verdiende hij goed met zijn hoveniersbedrijf. Die jongelui van tegenwoordig, dacht ze hoofdschuddend. Anderzijds, waarom zouden ze hun zuurverdiende geld aan huur uitgeven wanneer ze voor niets bij hun ouders konden wonen?

Marigold wilde net weer naar beneden gaan toen de telefoon op het nachtkastje ging. Ze fronste haar wenkbrauwen, geërgerd dat ze op zondagochtend werd gestoord. Dat dééd je toch niet?

‘Mam?’

Haar ergernis was op slag verdwenen toen ze de stem van haar oudste dochter herkende. Daisy klonk alsof ze erg van streek was. ‘Lieverd! Is alles goed met je?’

‘Ik kom naar huis.’

Marigold begreep meteen wat ze bedoelde. Dat ze niet alleen voor Kerstmis naar huis kwam. Haar hart sloeg een slag over. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Het is voorbij.’ Daisy klonk gesmoord, alsof ze heel erg haar best deed om niet te huilen. ‘Ik vertrek zodra ik een vlucht kan krijgen.’

Het bleef even stil. In de tussentijd ging Marigold op de rand van haar bed zitten en liet ze tot zich doordringen wat ze zojuist had gehoord. Ze mocht Luca graag. Erg graag. Hij was elf jaar ouder dan Daisy. Daar had ze zich in het begin een beetje zorgen over gemaakt. Maar charmant als hij was, had hij haar al snel voor zich gewonnen. Ook door de liefdevolle blik waarmee hij naar haar dochter keek. Luca was fotograaf, iets wat Marigold erg romantisch vond. Ze hield van creatieve mensen – Dennis was tenslotte ook creatief – en Luca was een echte kunstenaar. Kleurrijk. Gepassioneerd. Na haar aanvankelijke twijfel was Marigold ervan overtuigd geweest dat Daisy en hij voorgoed bij elkaar zouden blijven. Zes jaar was een lange tijd, en Marigold was er als vanzelfsprekend van uitgegaan dat ze uiteindelijk zouden trouwen en een gezin zouden stichten.

‘Ik wil naar huis, mam,’ zei Daisy. ‘Naar jou en pap.’

‘Natuurlijk, lieverd. Wanneer je hier bent praten we verder. Met een kop thee,’ zei Marigold sussend. ‘Er gaat niets boven een kop thee als het tegenzit.’

Haar moeder dacht dat het weer goed zou komen, besefte Daisy. ‘Het is echt voorbij, mam,’ zei ze dan ook, om haar uit de droom te helpen. ‘Ik ga niet meer terug. We zijn te verschillend. Luca ziet onze toekomst zo anders dan ik. Daar worden we het nooit over eens.’ Haar teleurstelling was duidelijk hoorbaar. ‘We zijn gewoon te verschillend,’ herhaalde ze zacht.

Nadat Marigold had opgehangen, bleef ze nog even zitten. Daisy was tweeëndertig, dacht ze bezorgd. De tijd begon te dringen. Ze had Luca leren kennen toen ze na haar studie Italiaans en kunstgeschiedenis in Italië was gaan werken. En ze was al vrij snel bij hem ingetrokken. Wat had ze bedoeld met Luca ziet onze toekomst zo anders dan ik, vroeg ze zich af. Waarschijnlijk wilde hij niet trouwen. En zij wel. Wat zou het anders kunnen zijn? Had Daisy zes jaar van haar leven weggegooid? Was Luca uiteindelijk toch niet de ware? Hoe anders de moderne jonge vrouwen ook in het leven stonden, Marigold wist bijna zeker dat de meeste nog altijd droomden van een huwelijk en een gezin. Was Daisy al te oud om opnieuw te beginnen?