Jenny Colgan

Zomer in de kleine bakkerij

Vertaald door Elise Kuip

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

© 2015 Jenny Colgan

All rights reserved

© 2020 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Summer at Little Beach Street Bakery

Vertaling: Elise Kuip

Omslagontwerp: Studio Marlies Visser

Omslagbeeld: FinePic®, München / Zero media GmbH

Opmaak binnenwerk: Crius Group, Hulshout

ISBN 978 90 245 8545 8

ISBN 978 90 245 8546 5 (e-book)

ISBN 978 90 245 8547 2 (luisterboek)

NUR 302

www.lsamsterdam.nl

www.boekenwereld.com

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff vindt het belangrijk om op milieuvriendelijke en verantwoorde wijze met natuurlijke bronnen om te gaan. Bij de productie van dit boek is daarom gebruikgemaakt van papier waarvan het zeker is dat de productie niet tot bosvernietiging heeft geleid.

Voor de allerliefste tante Maura en oom Mike.

Bel de slangenbezorger nu maar af.

Bedankt.

Een bericht van Jenny

Hallo! En welkom bij de kleine bakkerij aan het strand... Als je hier al eerder bent geweest: wat fijn je weer te zien! Als dit je eerste keer is: hartelijk welkom, ik hoop dat je honger hebt. Laat me je even snel bijpraten, dan kunnen we daarna echt beginnen (fans van Neil: wees maar niet bang. Hij is terug.)

Oké, Polly verloor haar bedrijf in Plymouth en moest helemaal opnieuw beginnen. Ze verhuisde naar een kustplaatsje in Cornwall waar het getij de toegangsweg twee keer per dag onder water zet. Toen ze geen baan kon vinden begon ze brood te bakken, want bakken is haar grote hobby, maar dat zette algauw kwaad bloed bij mevrouw Manse, de eigenaresse van de (nogal beroerde) dorpsbakkerij.

Maar goed, na een tijdje wist Polly haar voor zich te winnen en kreeg ze een baantje in de bakkerij. Ondertussen had ze een kortstondige affaire met een van de vissers, Tarnie, tot ze tot haar grote afschuw ontdekte dat hij was getrouwd. Hij overleed later tijdens een afschuwelijke storm en het kostte iedereen veel tijd om zijn dood te verwerken – sommigen zijn daar nog steeds niet overheen.

Uiteindelijk werd Polly verliefd op Huckle, een grote Amerikaan die zijn eigen honing maakt. Ook adopteerde ze per ongeluk een papegaaiduiker en heeft ze net, tegen beter weten in, besloten om een vuurtoren te kopen.

Goed, volgens mij ben je nu helemaal op de hoogte! Ik hoop dat je zult genieten van Zomer in de kleine bakkerij; ik heb het in elk geval met veel plezier geschreven.

Een korte toelichting op de setting

Omdat ik als kind zoveel tijd in Cornwall heb doorgebracht is het voor mij niet alleen een bestaande plaats die velen hun thuis noemen, maar ook een plek in mijn verbeelding. Voor mij is Cornwall een soort Narnia, of een van de andere fantasielanden waar ik zo graag kom – ik was vroeger compleet geobsedeerd door Boven zee, onder steen van Susan Cooper en de welbekende De Vijf- en Pitty-boekenreeksen van Enid Blyton.

We logeerden in oude tinmijnwerkershuisjes rondom Polperro. Mijn moeder was groot fan van Daphne du Maurier en als ze mij en mijn twee broers naar onze smalle bedjes bracht, vertelde ze bloedstollende verhalen over schipbreuken, piraten, goud en strandrovers die we vreselijk spannend en eng vonden waardoor een van ons, waarschijnlijk mijn jongste broertje – al beweert hij vast dat ik het was – de halve nacht wakker lag van de nachtmerries.

Vergeleken met het koude Schotland was het zonnige Cornwall het paradijs. Elk jaar kregen we zo’n groot bodyboard van schuimplaat en elke ochtend renden we direct het water in om te surfen surfen surfen tot – ik roodverbrand langs de gekruiste bandjes van mijn badpak – iemand ons letterlijk uit het water sleepte om een zanderige, in huishoudfolie gewikkelde boterham te eten.

Later op de dag roosterde mijn vader dan vis op de kleine barbecue die hij elk jaar eigenhandig fabriceerde van bakstenen en een rooster en las ik boeken in het hoge zoete gras terwijl ik werd gebeten door insecten.

Daarna (want op vakantie mag je heel lang opblijven) reden we naar Mousehole of St. Ives en aten we ijs, slenterden langs de haven en bekeken de kunstgaleries. Of we aten hete, zoute gefrituurde aardappelen, of fudge, waarvan de vele smaken een eeuwigdurende obsessie voor me waren, zelfs al word ik van fudge altijd misselijk.

Dat waren verrukkelijke weken en het was geweldig om er herinneringen aan op te halen toen ik aan mijn Mount Polbearne-serie begon. We gingen op dagtrip naar St. Michael’s Mount – volgens mij is dat wettelijk verplicht – en ik herinner me mijn ontzag en fascinatie voor de oude stenen weg die onder de golven verdween. Ik kon me niets romantischers en magischers bedenken en het was een genot om het eiland te kunnen gebruiken als de setting van mijn boek. Als ik via mijn boeken ook maar een fractie van het plezier dat Cornwall mij heeft gegeven kan overbrengen... Nou, dat zou fantastisch zijn.

Jenny xxx

Proloog

‘Als ik slaap – niet dat ik dat doe, ik slaap nooit – droom ik over hem. In mijn droom doet hij altijd iets achterlijks. Dan zit hij bijvoorbeeld in een wasmachine en zeg ik: ga die wasmachine uit, idioot. Maar hij blijft gewoon zitten, hij is een piepklein mannetje in een wasmachine dat steeds verder krimpt, tot hij is verdwenen.’

‘Dat is volkomen normaal,’ zei de kalme stem met het beschaafde West County-accent.

‘Jij vindt alles volkomen normaal,’ zei Selina. Met een boos gebaar duwde ze haar korte haar uit haar gezicht. ‘Als ik binnen zou komen en “Ik ben net over twee egels heen gereden omdat ze me aan zijn haar deden denken. De eerste ging per ongeluk, de tweede was expres” zou zeggen, dan nog zou je antwoorden met: “Dat is volkomen normaal”.’

‘Heb je dat gedaan?’

‘Nee, maar dat had wel gekund. Waarschijnlijk had je dan ook gezegd dat dat normaal was.’

‘Rouw is in geen enkel opzicht normaal, Selina. Ja, het komt veel voor. Maar het is nooit normaal.’

Selina slaakte een lange zucht.

‘Waarom kan ik niet... Waarom kom ik er maar niet overheen? Waarom vind ik dat zo moeilijk? Iedereen zou verdomme willen dat ik mijn leven allang weer had opgepakt. Dat zie ik aan hun gezichten. Ze vinden het gênant. En ik wíl er ook overheen komen. Ik wil in slaap kunnen vallen zonder te veel wijn te hoeven drinken, ik wil wakker worden zonder het gezicht van mijn echtgenoot in die klotewasmachine te zien, ik wil niet meer zo’n deprimerende muts zijn.’

‘Waar woon je nu?’ vroeg de stem eenvoudigweg, alsof Selina niet was ontploft.

Selina haalde haar schouders op.

‘Geen idee. Ik ga mijn appartement in Manchester opzeggen, denk ik. De huur blijft maar omhooggaan en ik voel me er niet méér thuis dan ergens anders.’

‘Misschien kun je onderhand eens overwegen om... naar huis te gaan? Naar dat van jou, of dat van Tarnie?’

‘Ik weiger nog een voet in dat dorp te zetten,’ antwoordde Selina huiverend. ‘Daar wil ik nooit meer naartoe.’

1

‘Klaar nu,’ zei Polly op waarschuwende toon. ‘Dit is niet grappig.’

Neil negeerde haar en tikte net zolang met zijn snavel tegen het raam tot ze naar hem toe kwam en hem iets te eten gaf.

Hij vloog om de vuurtoren, waar ze een maand eerder met zijn drietjes hun intrek hadden genomen: Polly, Neil de papegaaiduiker en Huckle, Polly’s Amerikaanse vriend, wiens motor met zijspan aan de voet van de toren geparkeerd stond. Dat was hun enige vervoersmiddel.

De vuurtoren was heel lang onbewoond geweest, al sinds eind jaren zeventig, toen men de lampen op afstand kon gaan bedienen. De toren had maar vier verdiepingen en langs de muur liep een wenteltrap waardoor het, zoals Huckle al vaak had gezegd, de tochtigste plek in de menselijke geschiedenis was. Dankzij al het op en neer lopen op de trap waren ze onderhand beiden topfit. Op een van de verdiepingen stonden de grote apparaten waarmee de lampen vroeger waren bediend – die konden niet worden weggehaald. Op de bovenste verdieping, net onder het licht zelf, was hun woonkamer, die uitkeek over de hele baai en, aan de andere kant, op Mount Polbearne, het getijdeneiland waar ze woonden en werkten en dat aan het vasteland was verbonden door middel van een toegangsweg die met eb droogviel en met vloed onder water liep.

Vanuit die ramen had je uitzicht op de kleine bakkerij aan het strand, de vergane winkel die door Polly nieuw leven was ingeblazen toen ze iets meer dan twee jaar geleden naar het dorp was verhuisd om een failliet bedrijf en een mislukte relatie te verwerken.

Ze had verwacht dat ze op Mount Polbearne haar wonden zou likken tot ze klaar was om terug te keren naar haar drukke leventje en aan een nieuwe kantoorbaan te beginnen. Het was geen moment in haar opgekomen dat haar favoriete hobby – brood bakken – haar zou helpen om in het bouwvallige appartement boven de winkel weer op te bloeien en dat ze er zelfs haar baan van zou kunnen maken door de oude, gesloten bakkerij te heropenen.

Als bakker verdiende ze geen riant salaris en ze maakte lange dagen, maar de locatie was prachtig en haar werk werd ontzettend gewaardeerd door zowel de dorpelingen als de toeristen, waardoor ze iets veel bevredigenders dan geld had ontdekt: haar levensmissie. Nou ja, het was niet altijd bevredigender. Soms keek ze naar de eenvoudige keuken die ze in de vuurtoren had laten plaatsen (haar oude appartement in Plymouth was verkocht en ze had de vuurtoren tegen een dumpprijs kunnen kopen, voornamelijk omdat alleen een gestoorde gek in die tochtige, onbereikbare toren met zijn martelende lichtbaken zou willen wonen, aldus Lance de makelaar) en vroeg ze zich af of ze ooit genoeg geld zou hebben om de kozijnen te repareren, de eerste taak op een to-dolijst van zo’n vierduizend dingen die nodig moesten worden gedaan.

Huckle had geopperd om de vuurtoren samen te kopen, maar dat had ze geweigerd. Ze had keihard gestreden voor haar onafhankelijkheid. En ze had al eens eerder alles met iemand gedeeld, had haar financiën al eens met die van iemand anders verweven. Aangezien dat niet goed was afgelopen, vond ze dat niet voor herhaling vatbaar.

Momenteel wilde ze niets liever dan met een kop thee en een kaasstengel in haar ooievaarsnest op de bovenste verdieping van de vuurtoren zitten en simpelweg genieten van het uitzicht: de aldoor veranderende zee, de wolken die zo dicht langs haar ramen dreven dat ze ze kon aanraken, de vissersbootjes die als vage groene en bruine vlekjes in de verte op het water dobberden en hun zware lier en netten achter zich aan sleepten, klein en breekbaar op de uitgestrekte zee. Ze zou nog vijf minuutjes genieten van de stilte en dan zou ze naar de bakkerij gaan om haar collega Jayden te helpen.

Neil, de kleine papegaaiduiker die op een stormachtige nacht haar leven in was gebuiteld en nooit meer was verdwenen, dacht daar anders over. Hij kreeg er nooit genoeg van om haar door het raam te kunnen zien terwijl hij buiten hoog in de lucht vloog. Soms maakte hij een rondje rond de vuurtoren en vloog vervolgens in tegenovergestelde richting weer terug, andere keren tikte hij met zijn snavel tegen het glas omdat Huckle het grappig vond om hem vanuit het raam te voeren, al had Polly gezegd dat hij dat niet moest doen.

Polly legde haar boek neer en liep naar het raam. Ze verbaasde zich nog altijd over de schaduwen die de zilveren zon op de golven wierp als ze af en toe achter de wolken vandaan kwam piepen, het zachte gekras van de meeuwen en de fluisterende wind, die op winterdagen kon uitgroeien tot een woeste storm. Ze vroeg zich af of ze het uitzicht ooit zat zou worden en trok aan de zware hendel van het ouderwetse raam van enkel glas.

‘Kom dan,’ zei ze, maar Neil fladderde opgewonden in de lucht en pikte naar haar vingers in de hoop dat ze iets lekkers voor hem had.

‘Nee!’ zei ze. ‘Je bent al een veel te dikke papegaaiduiker. Kom binnen en houd op met dat getik.’

Neil vond het een geweldig spelletje en vloog opnieuw vlug een rondje rond de vuurtoren om haar zijn kunstje te laten zien. Hij landde op het raamkozijn en keek haar met zijn grote zwarte ogen verwachtingsvol aan.

‘O, allemachtig,’ zei Polly en – als Huckle er was geweest had ze dit nooit gedaan – ze leunde naar voren om hem een flinter van haar kaasstengel te geven, die de vogel vrolijk verslond, waarna hij in de achtergebleven kruimels begon te pikken. Dat deed hij zo woest dat hij achteruithupte en van het raamkozijn gleed.

‘Neil!’ riep Polly. Toen de vogel met zijn vleugels sloeg en weer naar het raam fladderde, voelde ze zich een beetje stom.

‘Ik schrok me dood,’ zei ze. ‘Kom binnen of blijf buiten, een van de twee.’

Neil koos voor binnenkomen. Hij landde op de grond en waggelde door de kamer om de vloer zorgvuldig te inspecteren, voor het geval Polly een paar kruimels had gemist.

‘Goed,’ zei Polly. ‘Ik ga werken. Gedraag je.’

Ze keek de woonkamer rond om zich ervan te vergewissen dat ze al haar spullen had. Je wilde niet aan de voet van de vuurtoren ontdekken dat je iets was vergeten en weer helemaal naar boven moeten. Huckle wilde een brandweerpaal installeren, maar daar was Polly fel op tegen.

Er stonden maar weinig meubels in het ronde kamertje; een ervan was Polly’s geweldige chique bank die ze had meegenomen uit Plymouth en die ze volledig uit elkaar hadden moeten halen om hem boven te krijgen. Dat had hun bijna een hele dag gekost, maar de bank was alle moeite dubbel en dwars waard geweest, vond Polly.

Een verdieping lager bevond zich een slaapkamer met een badkamertje in een nis; daaronder had je de verdieping met machines en dan de begane grond met de eenvoudige keuken, een wc en nog een woonkamer. Er was ook een losstaand laag gebouwtje, een lelijk huisje van grindpleister met een plat dak en meerdere kamertjes, maar ze wisten nog niet zo goed wat ze daarmee wilden doen. Een kleine tuin liep tussen de rotsen door naar zee; die wilde Huckle binnenkort aanpakken, al betwijfelde hij of er meer dan mosselen en zeewier zou willen groeien. Iemand had de traptreden van de vuurtoren naar de hoofdweg versierd met rijtjes zeeschelpen, wat Polly een mooi gezicht vond toen ze over de treden naar de kinderkopjes sprong en langs de havenmuur naar de dorpskern van Mount Polbearne liep.

Dat was geen lange wandeling, maar bij hoogtij of storm kon je toch aardig nat worden als de golven over de zeemuur sloegen en het zoute water door de lucht stoof.

Vandaag was het echter winderig maar helder. Een paar kleine wolken joegen langs de hoge ramen van de vuurtoren en het waterige zonnetje, dat op het punt van doorbreken stond, liet zich uiteindelijk toch niet zien. Het was eb, dus de weg naar het vasteland was begaanbaar en toonde zijn glimmende bruine keien. De wind rook sterk naar fris zeewater.

Het dorpje op Mount Polbearne was heel onpraktisch tegen de schuine helling van het eiland aan gebouwd en de lukraak neergezette huisjes liepen helemaal tot aan de top van de heuvel, waar een vervallen kerk zonder dak stond.

De geplaveide wegen waren steil en kronkelig en hoewel je met de auto tot in het dorp kon komen, was dat niet aan te raden. De meeste mensen parkeerden op de parkeerplaats op het vasteland en legden de laatste paar honderd meter te voet af. Een aantal vissers runde met hun boot een taxidienst voor degenen die het eiland echt niet meer af konden komen, maar het merendeel van de plaatselijke bewoners was net zo vertrouwd met de tijden van het getij als met die van de zonsop- en ondergang en pasten hun plannen aan aan het ritme van de zee.

Ook was het leven op het eiland een stuk eenvoudiger. Dat moest wel, aangezien ze hier geen wifi hadden (Polly had meerdere keren te horen gekregen dat ze het moest laten aanleggen, maar de telefoonmaatschappij had beleefd uitgelegd dat ze dan een kabel onder de zee door zouden moeten trekken, wat zo’n honderdduizend pond zou kosten, en dat ze haar bijdrage graag tegemoet zagen, dus dat feest ging niet door) en je hier geen pakketjes kon laten bezorgen. Ook waren er geen nachtclubs, vrijgezellenfeestjes, overvliegende vliegtuigen of gratis kranten.

Er waren wel straten met huisjes van grijze steen, die alsmaar verder omhoogkronkelden. Sommige woningen hadden een opzichtige nieuwe glazen uitbouw, een dakterras en balkons met hekwerk van spankabels. Die huizen waren van onverschrokken vakantiehuisjeseigenaars die in het weekend op het eiland woonden en door de dorpelingen werden bespot en afgezet. Er was een oude pub, de Red Lion, waar de bedrijvigheid zich afspeelde op de oude binnenplaats, waar de oude vastzetringen en drinkbakken voor de paarden nooit waren weggehaald. Je had Andy’s snackbar, waar een foto hing van een gigantische vis met daarachter alle vissers vrolijk lachend op een rij. Die verkocht de beste haring en de meest verse, knapperigste patat – met lekker veel stukjes gefrituurd beslag – waaraan je je vingers brandde en waarvan het zout en de azijn in je huid prikten. Hij verkocht Fanta, Tizer en dandelion and burdock en als je een klein stukje verder door de geplaveide Beach Street liep kon je met je eten en drinken op de havenmuur naar het water gaan zitten kijken, al moest je dan wel oppassen voor de zeemeeuwen.

Je had Muriels supermarkt, waar ze werkelijk alles verkochten, en Patrick de dierenarts, die zijn praktijk deelde met een jonge huisarts die Callie heette en maar twee keer per week aanwezig was, en de oude bakkerij, die vroeger werd gerund door mevrouw Manse. Toen Polly in Mount Polbearne was komen wonen, was mevrouw Manse haar huisbaas geweest en had de vrouw haar het leven zuur gemaakt door haar te verbieden brood te bakken. Nu was ze met pensioen en woonde ze bij haar al even chagrijnige zus in Truro, waardoor Polly met haar bakkerij kon doen wat ze wilde.

Het laatste gebouw op de pier was een hip nieuw restaurant dat te prijzig was voor de oorspronkelijke bewoners, maar dat onder toeristen erg populair was. Het restaurant specialiseerde zich in de verse vis waarmee de vissers elke ochtend de haven binnenvoeren. Momenteel repareerden de mannen de netten en telden ze de vangst en een paar van hen zwaaide toen Polly langs de kade liep en vroeg wat voor michetta (een klein brood dat mateloos populair was onder de hardwerkende mannen) ze die dag verkocht. Toen groetten de vissers Neil, die, zo merkte Polly boos, haar opnieuw naar de bakkerij was gevolgd. Daar had hij niets te zoeken: de klanten stopten hem veel te veel toe en hoewel je dankzij Jayden, haar assistent, in de keuken van de vloer kon eten, zou ze grote problemen krijgen als een inspecteur van de voedsel- en warenautoriteit zelfs maar het vermoeden kreeg dat er een zeevogel in haar zaak rondliep. Ze had streng tegen Jayden gezegd dat het feit dat niemand Mount Polbearne ongezien kon betreden daar niets aan veranderde.

Er was bijna een jaar verstreken sinds er praktisch uit het niets een zware storm was komen opzetten die de vloot tot zinken had gebracht en tot de dood van Cornelius ‘Tarnie’ Tarnforth had geleid, de kapitein van de Trochilus, met wie Polly korte tijd had gedatet. Polly kon nog steeds niet langs de boten lopen zonder aan Tarnie te denken. Het had lang geduurd voordat het dorp weer de oude was.

Polly liet de bel van de kleine bakkerij aan het strand rinkelen. Het gebouw had een mooie lichtgrijze gevel – geschilderd door haar ex Chris – waar in een prachtig cursief handschrift MEVROUW P. WATERFORD op stond. Vrijwel altijd als ze ernaar keek, zwol ze van trots. Voor de winkel stond al een kleine rij en ze zag Jayden net de warme broden uit de oven halen. Vandaag hadden ze dungesneden busbrood en een zwaar zuurdesem dat minder goed verkocht, maar dat werkelijk heerlijk was als je het roosterde.

‘Hé!’ zei Jayden. ‘Alles is goed gelukt. Behalve de, eh, de chorizo-michetta. Die heb ik moeten... eh, die heb ik moeten... Die was te donker.’

Polly keek hem streng aan. ‘Echt waar, Jayden?’

Ze trok haar jas uit, hing hem aan een haak en liep naar de andere kant van de toonbank om haar handen te wassen. Toen ze over haar schouder keek, zag ze Neil geduldig bij de deur staan en af en toe van zijn ene op zijn andere pootje huppen. Zo zou hij blijven staan tot een klant hem binnenliet, wat vroeg of laat zou gebeuren. Niet voor het eerst vroeg ze zich af of er gehoorzaamheidstrainingen voor papegaaiduikers bestonden.

‘Ja,’ zei Jayden, maar zijn bolle wangen werden verdacht rood.

De klanten stonden geduldig te wachten en tuurden ondertussen naar de roombroodjes in de grote ouderwetse vitrines.

Polly trok een wenkbrauw op.

‘Ze waren echt heel lekker,’ zei Jayden zachtjes. ‘Sorry. Het was echt mijn bedoeling om er maar eentje te eten.’

Jayden was een geweldige werknemer. Hij was vlug, beleefd, vriendelijk en efficiënt en hij kon verduveld goed schoonmaken; door zijn achtergrond in de visserij werkte hij heel precies en grondig. Hij was absoluut niet knap, maar wel ongelofelijk lief en charmant en iedereen mocht hem graag.

Daarnaast was hij ontzettend dankbaar voor het feit dat hij niet meer hoefde te vissen, want dat had hij afschuwelijk gevonden. Hij vond het fantastisch om binnen te werken en normale werktijden te hebben. Hij was te vertrouwen met geld en vriendelijk tegen de klanten (in elk geval tegen mensen uit het dorp, want hoewel hij steeds beter leerde omgaan met de nieuwkomers en de toeristen, was hij in hun buurt meestal nors of heel verlegen).

Maar hij had wel de afschuwelijke gewoonte om de voorraad op te eten.

‘Ik weet heus wel dat je het doet,’ zei Polly. Ze gebaarde naar zijn buik, die onder zijn grijze schort steeds ronder werd.

‘Dat weet ik. Sorry.’