Jenny Bayliss

Twaalf dagen voor kerst

Vertaald door Inge Boesewinkel

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

© 2020 Jenny Bayliss

All rights reserved

© 2020 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff bv, Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel The Twelve Dates of Christmas

Vertaling Inge Boesewinkel

Omslagontwerp Bij Barbara

Omslagillustratie Shutterstock/Juliana Brykova

Opmaak binnenwerk Crius Group, Hulshout

ISBN 9789024587131

NUR 302

www.lsamsterdam.nl

www.boekenwereld.com

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff vindt het belangrijk om op milieu-vriendelijke en verantwoorde wijze met natuurlijke bronnen om te gaan. Bij de productie van dit boek is daarom gebruikgemaakt van papier waarvan het zeker is dat de productie niet tot bosvernietiging heeft geleid.

Voor mama, met liefde x

Proloog

De regen kletterde neer op het glazen dak van Laura’s keuken. Het was 2 oktober en de zoele nazomer die door de kranten in het vooruitzicht was gesteld, was – samen met Kates mascara – volledig weggespoeld door de koude, niet-aflatende regen.

Die ochtend had Kate een paar conceptontwerpen naar de studio gemaild, waarna ze zichzelf een korte pauze had toegestaan voor ze aan de volgende schetsen begon. Omdat ze zich de afgelopen drie dagen met haar moodboards en potjes verf had teruggetrokken in haar keuken, kon ze nu wel een verandering van omgeving gebruiken. Die ochtend had Laura haar al om zeven uur ’s ochtends een eerste berichtje gestuurd waarin ze Kate vroeg bij haar langs te komen, wat ze braaf had gedaan. Hoewel ze heel goed besefte dat ze recht in de val liep, had ze zich al met haar lot verzoend. Als iemand vasthoudend was, was het Laura wel.

Laura klapte haar laptop open en typte ‘Lightning Strikes’ in de zoekbalk. Kate zag dat de buitenkant van de laptop besmeurd was met lichtpaarse en zwarte vlekken, vermoedelijk veroorzaakt door geknoei met zwarte bessen. Op de randen van het scherm zaten drie stickers geplakt: twee van eenhoorns met glittertjes en roze vleugels en een van een broccoliroosje.

‘We hebben nog zo’n drie kwartier voor de kinderen wakker worden uit hun middagslaapje,’ kondigde Laura aan. ‘Dat zou genoeg moeten zijn om een profiel voor je op te stellen dat geschikt is om je aan de man te krijgen.’

Kate trok een gezicht.

Op het scherm verscheen de homepage van Lightning Strikes, die opgetuigd was met afbeeldingen van mistletoe vol witte bessen en zilveren sterren en voorzien was van een glitterrand. In grote, rode letters stond midden op het scherm in een kader DE TWAALF DATES VOOR KERSTMIS. Eronder twee kleinere kaders met daarin de tekst KLIK HIER VOOR MEER INFORMATIE en KLIK HIER OM JE AAN TE MELDEN.

‘Lijkt dit je echt een goed plan?’ vroeg Kate.

‘Dit is in elk geval een betrouwbare club,’ antwoordde Laura. ‘Dat heb ik natuurlijk uitgezocht voor ik hun voorstel overbracht aan lady Blexford. Als dat niet zo was geweest, zou ze me namelijk meteen als kluif aan haar honden hebben gevoerd. Serieus, dat zou ze echt hebben gedaan.’

‘Maar dan nog, ik heb wel vaker een gokje gewaagd met datingapps en geloof maar dat lang niet iedereen eerlijk is over zichzelf,’ zei Kate.

‘O jee!’ zei Laura. ‘Probeer dat maar snel te vergeten.’

‘Hij was bijna net zo oud als mijn vader. En die pruik, daar zou niemand intrappen.’

‘Vertel eens, wie was de laatste met wie je een afspraakje had?’ vroeg Laura.

Kate deed haar mond al open om te antwoorden.

‘Nee, het is verboden om je vader of Matt te noemen,’ kapte Laura haar streng af, terwijl ze waarschuwend haar hand opstak. ‘Die tellen niet mee.’

Met gefronste wenkbrauwen dacht Kate even diep na. ‘Paul,’ zei ze toen. ‘We hebben tagliatelle gegeten in dat blauw geschilderde Italiaanse restaurantje in de stad.’

‘Dat is je boekhouder,’ wierp Laura tegen. ‘Bovendien is hij getrouwd met een man.’

Kate trok een pruillip en keek verslagen. ‘Vooruit, laten we die website nog maar eens bekijken,’ verzuchtte ze.

Grinnikend klapte Laura in haar handen. Op dat ogenblik zag Kates vriendin er meer dan ooit uit als een ondeugende toverfee.

In werkelijkheid had Kate de site al eerder bezocht en de tekst woord voor woord gespeld, waarna ze al half had besloten het erop te wagen. Maar dat ging ze Laura niet aan haar neus hangen. Haar vriendin verdiende een overwinningsmomentje na alle moeite die ze zich had getroost om Kate hiertoe over te halen.

Nadat Laura op de knop MEER INFORMATIE had geklikt, verscheen het gevraagde op het scherm.

Op dag één deze Kerstmis gaf Lightning Strikes mij

Twaalf kansen op geluk in dit feestelijke jaargetij

Om haar vriendin een plezier te doen las Kate de wervende tekst nog eens grondig door. Toen Laura afgelopen november voor haar werk door het marketingteam van Lightning Strikes werd benaderd, kende ze het bedrijf nog niet. De teamleden wilden een aantal dates laten plaatsvinden op Blexford Manor, waar Laura werkte als personeelshoofd, wat er in de praktijk op neerkwam dat ze marketing- dan wel salesmedewerker was, evenals persoonlijk assistent van lady Blexford en beheerder van alles wat er te beheren viel.

Lightning Strikes was marktleider op het gebied van datingapps en -sites. Naar verluidt gingen ze er prat op dat ze koppelen op holistische wijze benaderden. En als je de diverse forums mocht geloven, leek het erop dat ze daar behoorlijk goed in waren.

Vanaf het eerste begin van de samenwerking had Laura er herhaaldelijk bij Kate op aangedrongen dat ze een profiel moest aanmaken op de site. In eerste instantie had Kate zich verzet. Naarmate het moment waarop met daten zou worden begonnen naderbij kwam, werd Laura echter steeds feller en doelgerichter. Omdat de inschrijftermijn over twee dagen zou verstrijken, was ze inmiddels niet meer te houden.

De Twaalf Dates was een packagedeal: twaalf afspraakjes op twaalf verschillende plekken tussen 1 en 23 december. Goedkoop was deze deal bepaald niet. Het pakket kostte heel wat meer dan een weekendje naar een wellnesscentrum en zou hoogstwaarschijnlijk niet half zo leuk zijn. Het werd neergezet als een exclusief aanbod met een beperkt aantal deelnemers. Maar als je je eenmaal had ingeschreven waren de kosten van alle ‘date-ervaringen’ erbij inbegrepen, en Kate moest met de nodige tegenzin toegeven dat een paar daarvan haar erg goed in de oren klonken. Via haar contacten had Laura ervoor gezorgd dat er een plekje voor Kate werd vrijgehouden.

Met dit initiatief waagde Lightning Strikes zich op onontgonnen terrein. Deze proef werd gehouden in een deel van het forenzenwoongebied in de cirkel rondom Londen, met name in Kent en een paar andere regio’s in de buurt van de hogesnelheidstreinverbinding. Als het een succes werd, wilde het bedrijf deze dienst in heel Engeland gaan uitrollen. Met de nadruk op ‘als’. Kate had haar twijfels. Het gebied leek haar wat al te groot en het moest een flinke uitdaging zijn om honderdvijftig bronstige kandidaten via een complexe digitale infrastructuur naar de juiste bestemming en het juiste gezelschap te begeleiden.

Vanaf het eerste ogenblik dat Laura het onderwerp had aangesneden – toen het schepseltje dat nu samen met zijn zusje boven lag te slapen nog lang en breed in Laura’s buik had gezeten – had Kate duidelijk laten merken dat ze er niet voor in was.

‘Ik hoef niet zo nodig als proefkonijn voor een datingbureau te fungeren,’ had ze aangevoerd.

‘Hoe moet je anders je horizon op mannengebied verbreden?’ had Laura gezegd terwijl ze over haar buik streek, die zo rond was als een basketbal. ‘Je gaat me toch niet vertellen dat je niet een piepklein beetje nieuwsgierig bent?’

‘Niet half zo nieuwsgierig als jij namens mij lijkt te zijn,’ was Kates antwoord geweest. ‘En als deze toko op de fles gaat, raak ik zeker ook nog al mijn geld kwijt?’

‘Nee hoor, het is een zakelijke onderneming en ze zijn verzekerd voor dat soort dingen. Wat is het ergste wat je kan gebeuren?’

‘Dat ik een date krijg met een psychopaat?’

‘Ik heb samen met jou gestudeerd, weet je nog wel?’ had Laura gezegd. ‘Ik heb kennis mogen maken met een paar van de rampgevallen met wie je toen uitging en ik kan je garanderen dat deze niet half zo erg zullen zijn. Ik heb het met Callie over je gehad; zij is mijn contactpersoon bij Lightning Strikes.’

‘Te gek,’ zei Kate. ‘Je hebt mijn trieste liefdesleven besproken met mensen die ik niet eens ken.’

‘Nou, je liefdesleven kan pas triest zijn als je überhaupt een liefdesleven hebt,’ zei Laura snedig.

‘Daar heb je een punt,’ had Kate gezegd.

‘Callie vertelde me dat bijna geen enkel bedrijf in die tak over betere koppelsoftware beschikt. Bovendien hebben ze connecties bij een paar superchique locaties.’

‘Dat zal best,’ zei Kate snuivend.

‘Je bent toch niet vergeten dat ik zwanger ben, hè? Besef je wel hoeveel last ik momenteel van mijn hormonen heb? Nu ben ik nog kalm, maar ik kan me elk moment ontpoppen als een gestoorde maniak!’

‘Ik zeg al niets meer, vertel alsjeblieft verder,’ had Kate gehoorzaam gezegd.

‘Ze heeft me precies uitgelegd hoe hun systeem werkt. Voor elke date kun je kiezen uit drie locaties. Zodra je die keuze hebt gemaakt, kiezen zij de persoon uit die het beste bij je profiel past om die date mee te hebben.’

‘Wat doen ze als de mannen die voor dezelfde locatie hebben gekozen niet bij mij passen?’ vroeg Kate. ‘Misschien splitsen ze me wel de overgebleven kneuzen in de maag.’ Vragend had ze Laura aangekeken.

Die had inmiddels rode wangen gekregen en haar lippen op elkaar geperst.

Kate had de golf van hormonen bij haar vriendin bijna voelen aanzwellen. O jee, straks ontpopte ze zich alsnog als gestoorde maniak! Dus toverde ze haar verzoenendste glimlach tevoorschijn. ‘Maak je maar geen zorgen. Ik beloof je dat ik er serieus over zal nadenken.’ Vervolgens had ze haar licht ontvlambare zwangere vriendin een knuffel gegeven.

Inmiddels was er bijna een jaar verstreken en dacht Kate er nog steeds over na. Laura had zich intussen beziggehouden met de logistieke kant van de dates die op het landgoed zouden plaatsvinden. In die tijd was haar enthousiasme over het feit dat Kate hier misschien aan zou deelnemen exponentieel gegroeid.

En nu hadden ze het punt bereikt waarop Kates nadenktijd op was. Op deze regenachtige oktoberdag moest ze beslissen of ze bereid was haar agenda voor december – een notoir drukke tijd voor iedereen – te vullen met een gestage stroom van dates met (als je Lightning Strikes tenminste mocht geloven) volslagen vreemden.

Normaal gesproken had ze er niet over gepeinsd. Ze was niet het soort vrouw dat per se een man nodig had. Aan de andere kant: misschien zat er wel een leuke vent tussen. Het was alweer een poosje geleden dat haar laatste lange relatie een stille dood was gestorven en het feit dat ze sindsdien nauwelijks afspraakjes had gehad, was voornamelijk aan haar luiheid toe te schrijven.

Waarschijnlijk kon ze in Londen allerlei interessante mensen leren kennen, maar dan zou ze na haar werk uit moeten gaan en zich onder de mensen moeten begeven, terwijl ze veel liever met een bord eten op schoot thuis voor de televisie zat. En wat mensen leren kennen in Blexford betrof... Tja, de meeste inwoners waren in het slaperige dorpje komen wonen om een gezin te stichten of om van hun pensioen te genieten. Er was een groot tekort aan datewaardige vrijgezellen.

Tegelijkertijd moest ze toegeven dat haar dagelijkse routine van pyjama’s dragen, toast eten en zich elke avond om halfacht voor de televisie verschansen niet bevorderlijk was voor het verkrijgen van een bevredigend seksleven. Hoe graag ze ook een leuke man wilde leren kennen, ze genoot zo van haar eigen gezelschap dat ze niet geneigd was daarvoor in actie te komen. Een betere date dan zijzelf kon ze zich eigenlijk niet wensen.

‘Hoor eens, die twee gaan niet samen,’ zei Laura, terwijl ze de openslaande deuren opende om een doorweekte cyperse kat binnen te laten. Omdat een van de dakgoten verstopt zat met bladeren, stortte het regenwater zich als een waterval langs het raam. ‘Je kunt niet enerzijds klagen dat je nergens mannen leert kennen en anderzijds je neus ophalen voor datingwebsites. Dit is de nieuwe manier van daten.’

‘Hoe kun jij dat weten, getrouwde dame met kinderen?’

‘Dat heb ik in de Cosmopolitan gelezen,’ antwoordde Laura. ‘Daarin staat gegarandeerd de waarheid.’

‘Bestaat er niet zoiets als een postordercatalogus voor bruidegoms? Dan hoef ik er alleen eentje te bestellen,’ zei Kate. ‘Of is dat een voorbeeld van een seksuele taboe die we nog moeten doorbreken?’

Laura schoof haar laptop ferm naar Kate toe. De broccolisticker krulde bij de randen om. In een poging om Laura’s koppige vierjarige dochtertje Mina op een speelse manier in aanraking te brengen met dit gezonde product, waren op verschillende plekken in de keuken stickers van allerlei groenten geplakt. Haar negen maanden oude broertje, Charlie, leek van nature al dol op groenvoer. In elk geval genoot hij ervan het in zijn haar te smeren.

Kate liet haar vinger boven de aanmeldknop zweven. ‘Zou jij het doen?’ vroeg ze haar vriendin.

Wanhopig stak Laura beide armen in de lucht. ‘Jazeker! God verhoede het, maar stel dat Ben stierf, dan is dit de manier waarop ik op zoek zou gaan naar een nieuwe man.’ Even zweeg ze. ‘Al heeft Ben heel duidelijk gesteld dat, mocht hij eerder het loodje leggen dan ik, ik zijn lichaam met uitgestoken arm en wijsvinger moet laten conserveren, waarna ik het in de slaapkamer moet zetten, wijzend naar het bed. Volgens hem is een man mij pas waardig als hij hem onder die omstandigheden nog steeds omhoog krijgt.’ Ze glimlachte dromerig.

Kate voelde een rilling over haar rug lopen. ‘Ik wil er nog een nachtje over slapen en kom er later wel bij je op terug.’

‘Daar is helemaal geen tijd meer voor!’ riep Laura gefrustreerd uit. ‘Als jij je manier van leven niet verandert, ben ik oprecht bang dat je ooit in een crackers-met-kaascoma raakt en ik je in elkaar gezakt met je neus in een pot zilveruitjes in je huis zal vinden. Kom nou, het zijn maar twaalf dates en je krijgt ze op een presenteerblaadje aangeboden. Proef weer eens van het leven!’

De cursor knipperde bij de aanmeldingsknop. Kate had bijna het gevoel dat Laura’s grote, indringend kijkende ogen een gat in de zijkant van haar gezicht boorden. Ach, wat had ze ook te verliezen? Hooguit haar tijd, geld en waardigheid. Laura’s knie wipte alsmaar sneller op en neer. Nadat ze diep adem had gehaald en nog even naar de knipperende cursor had gestaard, had ze uiteindelijk op de knop geklikt.

1 december

De eerste date voor Kerstmis

Kate Turner stapte voorzichtig op de knisperende, berijpte bladeren en probeerde niet uit te glijden en op haar achterste te vallen. Door de grote plastic bakken in haar handen kon ze niet zien waar ze haar voeten neerzette. Het was zo’n volmaakte wintermiddag met van die koude lucht die zo heerlijk fris in je longen voelde. De hemel was zo blauw als op een afbeelding in een prentenboek en haar adem veranderde in witte wolkjes die opstegen in de richting van de bleke winterzon.

Toen ze met haar rug tegen de deur van het Pear Tree Café duwde, gaf die mee. Het vriendelijke getingel van de belletjes boven haar hoofd kondigde haar komst aan. In het café was het druk, warm en lawaaierig, en het rook er sterk naar verse koffie. De condens op de ramen vertroebelde het uitzicht op de winterse buitenwereld.

Een paar cafébezoekers keken op van hun cappuccino toen ze binnenkwam en zwaaiden. Glimlachend knikte Kate naar hen. Matt keerde het dampende zwart-zilveren koffieapparaat even de rug toe om naar haar te grijnzen.

‘Godzijdank!’ zei hij, terwijl de donkere espresso in een kopje stroomde. ‘Vanochtend waren de karamelbrownies opeens op. Ik was al bang dat de klanten zouden gaan muiten.’

Matts haar zat altijd in de war en stond nu rechtovereind, zoals je wel zag in van die trendy haarstylingreclames. Zodra hij gestrest raakte, haalde hij zijn handen erdoorheen, wat het zo mogelijk nog warriger maakte. Sommige mensen zouden zijn ongetemde bos haar rood noemen, anderen vonden hem eerder rossig blond. Vergeleken met Kates lichtgetinte huid was die van hem bleek, met sproeten die donkerder werden in de zon. Hij had er een hekel aan, ook al gaven diezelfde sproeten hem een jongensachtige uitstraling die vrouwen aantrekkelijk schenen te vinden. Zeker in combinatie met zijn diepliggende hazelnootbruine ogen, waarin volgens Sarah – zijn vriendin – permanent een intens intelligente blik lag. Kate vond overigens dat het eerder leek of hij zijn ogen permanent samenkneep tegen fel licht.

Van achter in het café riep iemand opeens: ‘Hoorde ik daar iemand “brownies” zeggen?’

Matt maakte ruimte op de bar, waarna Kate met enige opluchting haar zware bakken kon neerzetten. Ze voelde dat haar wangen begonnen te gloeien door de warmte, terwijl ze haar sjaal afdeed en haar krullende haar, dat ze zo zorgvuldig getemd had, prompt ging kroezen in de dampige atmosfeer.

‘Hier, Terence! Verser kun je ze niet krijgen,’ riep ze.

Er klonk geschraap van stoelen, terwijl vaste klanten over slapende honden en tassen vol kerstaankopen heen stapten om een stuk van Kates brownie te bemachtigen.

‘Ik heb ook vruchtentaartjes meegebracht, zandkoekjes met sinaasappelschaafsel en stukjes chocola en chocoladerotsjes,’ zei Kate.

‘Je bent mijn redder in nood,’ zei Matt. ‘Wil jij alsjeblieft de bestellingen voor gebak opnemen, Carla?’

Hij overhandigde een notitieblokje aan de jonge serveerster, die zich meteen omringd zag door een kleine menigte van naar suiker snakkende klanten. Matt nam zijn positie bij de koffieautomaat weer in en Kate nam achter de bar plaats op een kruk naast de koffiemolen.

‘Wat wil je drinken?’ vroeg hij.

Intussen schonk hij eerst twee shots espresso in een brede kop voordat hij er opgeschuimde melk aan toevoegde. Toen het kopje bijna vol was, zorgde hij er met een vlugge polsbeweging voor dat er een karamelkleurig bladerpatroon in de latte ontstond. Hij zette het kopje op de bar achter zich, zodat Carla de koffie naar een klant kon brengen, waarna hij aan de volgende bestelling begon.

‘Een flat white, graag,’ zei Kate, terwijl ze haar jas uittrok en hem over de rugleuning van een gehavende oude bank hing.

‘Wauw!’ zei Matt. ‘Zie jij er even chic uit! Wat ga je doen?’

Onzeker streek Kate met haar handen over haar lange, gebloemde jurk en trok ze het vest erover strakker om haar schouders. Ze droeg niet vaak jurken. ‘Zie ik er te chic uit?’

‘Te chic waarvoor?’

‘Dat weet je toch wel,’ zei Kate op samenzweerderige toon. Ze boog zich naar hem toe en fluisterde: ‘Voor mijn eerste date.’

Matt leek het zich weer te herinneren. ‘O ja, dat was ik vergeten,’ zei hij. ‘Ja, veel te chic. Ga snel naar huis om die jurk om te wisselen voor een slobberige spijkerbroek en een coltrui.’

Kate stak haar tong naar hem uit.

‘Tjonge jonge, dus het is tijd voor de twaalf kerstwippen.’

‘Hou op!’ siste ze. ‘Je weet heel goed dat het om twaalf kerstdátes gaat!’

‘In de pub hoor ik toch echt iets anders,’ zei Matt, waarbij hij quasiafkeurend zijn hoofd schudde.

‘Misschien moet je minder platvloerse drinkmaatjes zoeken,’ zei Kate.

Grijnzend keek Matt haar aan, wat hem op een dreigende blik kwam te staan.

‘Dus het is een blind date?’ vroeg hij.

‘Niet helemaal,’ zei ze, bladerend door de foto’s op haar telefoon. ‘Ze vormen koppels op basis van profielovereenkomsten, waarna we een foto krijgen van onze date. Daaraan kunnen we hem of haar herkennen.’

‘Dus een roze anjer op je revers spelden is niet nodig?’

Kate trok een grimas.

‘En wie is de eerste gelukkige?’

‘Hij heet Richard en doet iets met hedgefondsen, al begrijp ik nog steeds niet precies wat dat zijn,’ vertelde Kate. ‘Hij is gescheiden en een toegewijde vader van twee kinderen.’

‘Hoe weet je dat hij toegewijd is?’ vroeg Matt.

‘Dat staat in zijn profiel,’ antwoordde Kate.

‘Aha, dan móét het wel waar zijn!’ zei Matt sceptisch. ‘Oké, laat maar eens een foto van deze wonderman zien.’

Kate toonde hem op haar telefoon een foto van een glimlachende donkerharige man. Hij was gladgeschoren, had brede schouders en poseerde in vol rugbyornaat en onder de modder met een rugbybal onder zijn arm.

Matt snoof misprijzend. ‘Hij ziet eruit als een moordenaar.’

Lachend zei Kate: ‘Welnee!’

‘Wedden dat hij een bloemkooloor heeft,’ zei hij, de foto bestuderend.

‘Nou, dat maakt mij niets uit,’ zei Kate. ‘Ik wil gewoon een leuke man leren kennen. Niet een of andere maniak of iemand die zich met witwaspraktijken of drugs dealen blijkt bezig te houden.’

‘Jemig, je hebt het wel heel erg voor je kiezen gehad!’

‘Ik vat mijn relatieverleden liever op als een stimulans om in actie te komen.’

‘Dat is een wel heel eufemistische manier om zoiets bizars en angstaanjagends te beschrijven.’

‘Nou, mijn ervaringen zijn in elk geval interessanter dan die van jou.’

‘Dan heb je mijn ex nooit ontmoet!’ zei Matt.

Kate schoot in de lach. Omdat Matt de dorpsmentaliteit zo goed kende, wist hij dat het beter was het roddelcircuit te accepteren en er deel van uit te maken dan zich ervoor af te schermen. Zo’n beetje de enige dorpsbewoner die Matts ex-vrouw had leren kennen was Evelyn. Zijn kortstondige huwelijk op tweeëntwintigjarige leeftijd was voer voor tal van geruchten gebleken. Er gingen allerlei verhalen rond over zijn mysterieuze voormalige bruid. Volgens het ene was ze lid van een sekte geweest, volgens het andere een juwelendief en soms werd zelfs gezegd dat ze – wat vrij ver ging – onder de patio begraven was.

Kate bevond zich in een gezegende positie, ze had namelijk maar liefst twee beste vrienden. Laura was de trouwe constante in Kates leven en zelfs een grote afstand of overvolle agenda stond die vriendschap niet in de weg.