Van SJ Watson verscheen eveneens
bij Ambo|Anthos uitgevers

Voor ik ga slapen

Tweede leven

Meld je aan voor onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van
de nieuwste boeken van Ambo|Anthos uitgevers via
www.amboanthos.nl/nieuwsbrief.

SJ Watson

Flashback

Vertaald uit het Engels
door Caecile de Hoog

Ambo|Anthos
Amsterdam

ISBN 978 90 263 3093 3

© 2020 Lola Communications

© 2020 Nederlandse vertaling Ambo|Anthos

uitgevers, Amsterdam en Caecile de Hoog

Oorspronkelijke titel Final Cut

Oorspronkelijke uitgever Doubleday,

an imprint of Transworld Publishers

Omslagontwerp Roald Triebels, Amsterdam

Omslagillustratie © Ricardo Reis / Millenium Images

Foto auteur © Grahm Jepson

Verspreiding voor België:

Veen Bosch & Keuning uitgevers nv, Antwerpen

Voor Anna, Archie, Neil en Olivia

en

ter nagedachtenis aan Anzel Britz
(1979-2020)

Tweemaal voorheen sloot zich mijn leven...

De vraag blijft echter wel bestaan

Dient ook nog voor een derde maal

Onsterflijkheid zich aan?

Emily Dickinson

Toen

Zo hard als ze kan holt ze over de hei. Aan de hemel staat een vage maansikkel en ergens ver achter haar gloeien de gele lichtjes van het dorp bleekjes op. Maar ze kijkt strak voor zich uit. Ze ziet alleen de weg die zich voor haar uitstrekt en het enige wat ze hoort is haar droge, piepende ademhaling en het gekrijs van de meeuwen die door de lucht scheren en duikvluchten maken. Niets wijst erop dat ze wordt achtervolgd, er klinkt geen geschreeuw, er blaffen geen honden. Ze is veilig, denkt ze. Ze zou tot bedaren kunnen komen, stoppen met rennen, gaan lopen. Het is voorbij.

Toch blijft ze rennen. Ze spoort zichzelf aan, zwaait met haar armen, de beweging houdt zichzelf gaande tot ze bijna over haar eigen benen struikelt, over de kop lijkt te gaan als een marionet waarvan de draden zijn doorgeknipt. Aan de horizon flitst een auto voorbij, en dan gebeurt het. Haar lichaam wordt gevoelloos, het is alsof ze in een berg watten valt. Haar armen en benen zwaaien alle kanten op, maar ze lijken niet meer bij haar te horen, bewegen onafhankelijk van haar. Het is alsof ze door de verkeerde kant van een verrekijker kijkt.

Ze probeert diep in te ademen, knippert met haar ogen om greep op de werkelijkheid te krijgen, maar het is te laat. Haar lichaam gehoorzaamt niet meer. Als ze probeert vaart te minderen merkt ze dat dat niet lukt.

Dan stoot ze met haar voet tegen iets aan. De pijn voelt dof en abstract, als de boor van de tandarts na de prik. Ze struikelt in slow motion, alsof ze door modder waadt, strekt haar handen voor zich uit en als ze tegen de koude grond slaat, wordt de lucht uit haar longen geperst als een ballon die leegloopt.

Ze ligt stil. Nu kan ze uitrusten, denkt ze; desnoods tot in de eeuwigheid. Als van een afstand ziet ze zichzelf liggen, alsof ze naar een documentaire kijkt. Haar ogen zijn open, haar lippen blauw. Straks zullen ze haar vinden, bevroren. Zo erg zou dat niet zijn.

Maar nee. Ze gaat hier niet dood, niet zo. Ineens krijgt ze weer energie, een stoot adrenaline. Onbeholpen komt ze overeind. Ze loopt, zet de ene voet voorzichtig voor de andere, steeds weer opnieuw, tot ze eindelijk bij de kruising is. Haar blik flitst heen en weer. Ze beeft, maar voelt geen angst. Ze voelt helemaal niets. Ze zet haar rugzak neer en steekt haar hand uit, met de duim omhoog.

Het is vroeg in de ochtend, er is weinig verkeer. Af en toe rijdt er een auto langs, maar na een poosje stopt er een. De bestuurder laat zijn raampje zakken. Het is een man natuurlijk, maar ze kan nu niet kieskeurig zijn.

‘Waar moet je heen, schat?’ vraagt hij, maar ze weet het antwoord niet, zo ver heeft ze niet vooruitgedacht. Ze denkt aan Bluff House; het is alsof het voor haar opdoemt, zich immens aftekent tegen de bleke hemel, met slechts één lichtje in een kamer boven. Daar kan ze nooit meer heen.

‘Nou?’

Ze schudt haar hoofd; ze weet waar ze heen wil, maar niet hoe ze er moet komen, en ze moet iets bedenken voor hij wegrijdt.

‘Maakt niet uit,’ zegt ze. Ze trekt het portier open en stapt in. ‘Maakt niet uit. Als ik hier maar weg ben.’

1

Website Evening Standard, 14 maart 2011

KORT NIEUWS

Raadselachtig meisje aangetroffen op deal beach

Oliver Johnson | 0 reacties

Het meisje dat vorige week in het ziekenhuis werd opgenomen nadat ze door een voorbijganger bewusteloos op het strand bij Deal, Kent, was aangetroffen, stelt de autoriteiten voor een raadsel.

De tiener, die geen identiteitsbewijs bij zich had, is vermoedelijk tussen de 15 en 18 jaar oud en was helemaal doorweekt toen ze naar het Queen Elizabeth the Queen Mother-ziekenhuis van Margate werd gebracht, waar onderkoelingsverschijnselen werden geconstateerd. Toen ze bij bewustzijn kwam kon ze de artsen niet vertellen hoe ze heet, waar ze woont en waar ze geboren is, en beweerde ze niet te weten hoe ze in de badplaats terecht was gekomen.

Naar verluidt is ze extreem angstig, reageert panisch op elk nieuw gezicht en is niet erg spraakzaam. De artsen hebben geen lichamelijk letsel kunnen constateren en de politie zegt geen aanwijzingen te hebben dat ze het slachtoffer is van een misdrijf.

Ze blijft in het ziekenhuis tot men weet of verdere behandeling noodzakelijk is. Als haar toestand niet verbetert overweegt de politie over te gaan tot een algemene oproep aan getuigen om zich te melden.

Ze is 1,70 m lang, heeft donkerblond, halflang haar, en overgewicht. Ze droeg een zwart jack, een wit hemd en een spijkerbroek.

Nu

2

Ik mag niet in slaap vallen. Dat weet ik, dat is duidelijk. Daar hoor je verhalen over. Over mensen die ergens stranden en het opgeven, niet meer proberen weg te komen. Ze doen hun ogen dicht en bezwijken aan uitputting. Het lichaam houdt ermee op. Ze gaan dood.

Maar wat moet ik doen om wakker te blijven? Die vraag maalt door mijn hoofd en laat me niet los.

Ik was net de heuvel op gereden toen het gebeurde. Het levenloze ding lag roerloos midden op de weg, ontdaan van alle kleur; ik zag het en wist op hetzelfde moment dat ik het met geen mogelijkheid meer kon ontwijken. Het was te laat, ik kon alleen nog maar vol op de rem gaan staan en een schietgebedje doen.

De auto raakte in een slip. Ik keek als een toeschouwer naar mezelf, als iemand die het ongeluk filmde voor het nageslacht. Ik vroeg me af of ik het er levend van af zou brengen. Ik zag het helemaal voor me, de auto die langzaam, haast sierlijk uit de bocht vliegt en met een misselijkmakend gekraak tegen een laag stenen muurtje knalt. Nadat de motorkap als een harmonica in elkaar is gevouwen, is het even helemaal stil, waarna het tafereel van binnenuit wordt verlicht door de vlammen die uit het wrak omhoogschieten.

Ik verbrand. In het inferno wordt mijn rode vel verteerd, en een koele, weldadige duisternis daalt op me neer. Als ze me vinden zal mijn lichaam onherkenbaar verminkt zijn. Ze zullen mijn gebitsgegevens moeten opvragen of het nummer van het chassis, maar dan nog zullen ze niet weten wie ze op de hoogte moeten stellen. Want er is niemand. Een huisgenote die ik nauwelijks ken. Een ex-vriend van wie ik niet verwacht dat het hem iets zal kunnen schelen.

En Dan, vermoedelijk, hoewel zijn betrokkenheid alleen maar met het werk te maken heeft. Als de krant het verhaal oppikt, zal hij ze vertellen dat het een groot verlies is. Een drama. Een veelbelovende carrière, geweldig om mee te werken, de film waar ze mee bezig was beloofde sensationeel te worden, ons veel te jong ontvallen. Bla bla bla.

Zoiets. Ze zullen het opschrijven en pagina zeven ervoor reserveren, als er tenminste niets interessanters voorbijkomt. Meer heb ik ook niet verdiend.

Maar zo is het natuurlijk niet gegaan. De auto draaide negentig graden en kwam met een harde klap in een ondiepe greppel terecht. De veiligheidsgordel sneed in mijn schouder, het dashboard kwam met een ruk op me af en mijn kiezen klapten pijnlijk op elkaar toen ik met mijn hoofd tegen het stuur knalde. Alles werd zwart en een paar seconden hoorde ik een rare hoge pieptoon. Ik deed mijn ogen open en zag alles dubbel. Shit, dacht ik, een hersenschudding is wel het laatste waar ik op zit te wachten.

Maar even later klaarde mijn hoofd op en ik vermande me. De koplampen deden het niet meer en hoewel ik de motor na een paar pogingen aan de praat kreeg, klonk er een vreemd, knarsend geluid dat gepaard ging met de doordringende stank van verbrand rubber. De wielen draaiden dol.

Ik gaf het op en zette de motor uit. Er viel een intense stilte en de donkere hei slokte me op. De auto bood weinig ruimte en het was er benauwd. Ik moest mezelf dwingen rustig te ademen.

Waarom moest het uitgerekend hier gebeuren? Het dichtstbijzijnde dorp is kilometers terug en het volgende, waar ik naar op weg ben, nog kilometers te gaan. Ik ben al minstens een halfuur geen andere auto tegengekomen en ik weet zeker dat mijn telefoon geen bereik heeft.

Ik probeerde het van de positieve kant te bekijken. Ik was niet gewond. Wel benauwd, maar ik leefde nog. Mijn knokkels werden wit, zo stevig pakte ik het stuur vast; mijn huid brandde van de kou. Ik moest iets doen. De hele weg teruglopen was geen optie, maar ik kon hier ook niet eeuwig blijven zitten. Bovendien: het ding waardoor ik van de weg was geraakt lag er nog steeds.

Mijn camera lag op de stoel naast me en ik greep er instinctief naar; ik was hier tenslotte gekomen om een film te maken. Ik zette me schrap en opende het portier. Buiten rook ik een zweem van bederf, van ontbinding. Mijn maag draaide zich om, maar ik slikte mijn misselijkheid weg. Ik had wel ergere stank meegemaakt, of in elk geval net zo erg. Toen ik mijn eerste film maakte bijvoorbeeld. Black Winter. Toen sliep ik op straat tussen het vuilnis, ik leefde in de stank van rottend voedsel, open wonden, etterende abcessen, en kleren die zo lang waren gedragen dat ze één waren geworden met het rottende vlees dat ze moesten beschermen. Daarbij vergeleken stelde dit niets voor. Gewoon een dood beest dat in de bleke sneeuw was leeggebloed.

Toen ging ik erop af. Ik liet de camera draaien en begon met filmen. Meteen werd ik kalm. Ik had een doel. Een wonderlijke afstandelijkheid kwam over me. Dat gebeurde altijd, ik merkte het voor het eerst toen ik met de meiden op straat leefde en opnames maakte voor Black Winter. Ik word passief en onzichtbaar. Ik kan inzoomen, uitzoomen, zo nodig iets aan de kadrering veranderen, maar dat zijn artistieke, creatieve beslissingen. Ik film alleen maar, maak geen deel uit van het verhaal. Ik ben er eigenlijk niet.

Het was een schaap met een vuile, vervilte vacht. Op de rug zat iets donkers, kleverigs, waarschijnlijk bloed, maar het licht was zo gebrekkig dat je het voor olie kon aanzien. Ik hurkte neer, ik wilde het dier filmen met de horizon als een dunne streep op de achtergrond en daarboven de sterrenhemel. Vanuit deze hoek zag ik dat de nek verdraaid was, en de snoet zwart. Uit de gescheurde lippen was bloed op het ijs gesijpeld en de ogen leken twee glanzende knikkers. Ik begon te rillen toen ik de camera naar beneden bewoog, naar de bron van het gestolde vocht: een snee in de zij waaruit de ingewanden donker naar buiten hingen. Het dier moest al dood zijn geweest toen ik het raakte, en een vluchtig moment vroeg ik me af of het door mij kwam dat het was opengebarsten, dat ik het deze laatste, afschuwelijke vernedering had toegebracht.

Ik ging door met filmen, maar kon niet langer afstandelijk blijven. Ik was terug in het hier en nu. Mijn auto lag in de prak, de weg was verijsd en het zou niet lang duren voor hij helemaal onbegaanbaar werd. Met gevoelloze handen en oren stond ik bij een kadaver, een dood beest in een plas geronnen bloed. Een walgelijk gezicht. En ik was alleen. Ik zette de camera uit. Ik had hulp nodig, maar waar moest die vandaan komen?

Zonder nog een moment na te denken liet ik mijn spullen in de auto achter en begon te lopen. Het ging veel moeizamer dan ik had verwacht. Er lag maar een dun laagje sneeuw, maar de grond eronder was keihard en bevroren, en na een paar meter was ik al twee keer bijna onderuitgegaan.

‘Shit,’ mompelde ik, en een tel later verzwikte ik mijn enkel, een pijnscheut vlamde door mijn been omhoog, ik struikelde opnieuw en dit keer belandde ik in de natte sneeuw. Ik wist meteen dat ik niets had gebroken, maar ik wist ook dat ik het zo niet ging redden. Ik zou moeten wachten tot er hulp kwam. Ik strompelde terug naar de auto.

Dat was een uur geleden, misschien wel twee. Het is moeilijk te zeggen. De temperatuur is nog verder gedaald; mijn adem wasemt voor mijn gezicht en lost op. De auto lijkt te krimpen, ik voel me opgesloten maar het is te koud om het raampje open te doen. Ik kijk naar de sterrenhemel. Ik zoek Betelgeuze, de Gordel van Orion, de vurige Venus. Ik doe beloftes. Als ik hier wegkom, ga ik linea recta terug naar Londen. De zender, Dan, de film – ze kunnen mijn rug op.

Maar ik weet niet eens met wie ik het op een akkoordje probeer te gooien. Niet met God. Zelfs als hij bestaat heeft hij me al jaren geleden afgeschreven. Hoe dan ook, er komt geen antwoord, ik hoor alleen het lege, spookachtige huilen van de wind over de vlakte. Het sneeuwt geruisloos, de vlokken smelten niet eens meer op de voorruit. Ik begin te klappertanden. In de achteruitkijkspiegel zie ik een auto naderen, maar hij stopt niet; ik heb het me waarschijnlijk verbeeld. Hoe zou ik eruitzien als ze me vinden? Met verstijfde lippen, ijs in mijn haar en bevroren snot op mijn gezicht, maar nog steeds met de camera tegen me aan gedrukt, alsof dat het enige is wat ertoe doet? In het harnas gestorven, zullen ze zeggen. Ha ha. Mijn hoofd valt naar voren en langzaam glijd ik weg in een donker, zacht, zwart niets.

Net op tijd roep ik mezelf tot de orde. Nee! Ik heb niet alles doorgemaakt wat ik heb doorgemaakt en bereikt wat ik heb bereikt om hier dood te gaan. Bovendien ben ik niet in een oorlogsgebied of in de wildernis van Alaska, waar het veertig graden onder nul is. Ik ben in Noord-Engeland. Niet ver van hier drommen tieners samen bij een nachtclub, de meisjes dragen niet veel meer dan make-up en een kort rokje, hoge hakken, een naveltruitje. De jongens zijn iets beter af in hun T-shirt en spijkerbroek, maar staan ook te kleumen. Ik zie ze voor me, zou zelfs ooit een van die meisjes geweest kunnen zijn, niet zozeer rillend van de kou als wel van nerveuze opwinding over wat de nacht voor haar in petto heeft. Popelend om te dansen en te drinken, lol te maken, verlangend naar de lichtjes, de weeïg zoete lucht van droogijs en warme lichamen die in strakke kleren zijn geperst. Sigaretten, wodka. Pillen en poeder.

Nee. Ik ga hier niet doodvriezen. Ik moet gewoon zorgen dat ik wakker blijf. Bijna tot bloedens toe druk ik mijn nagels in mijn handpalmen, en dan ineens zie ik licht in de achteruitkijkspiegel.

Een moment denk ik dat ik het me weer heb verbeeld, maar dan kijk ik om en zie ik dat het echt zo is. Koplampen werpen hun lichtbundels op de heuvel. Redding. Even komt het in me op dat mijn gemarchandeer heeft geholpen, maar als de auto zelf in beeld komt, zeg ik tegen mezelf dat het onzin is. Het is toeval, meer niet.

De auto rijdt langzaam over het verraderlijke wegdek, maar mindert geen vaart. Bijna te laat besef ik dat mijn auto in het donker niet te zien is aan de kant van de weg. Ik moet eruit. Het zou wel heel wrang zijn als deze bestuurder ook een ongeluk krijgt, ook in een slip raakt en in dezelfde greppel terechtkomt. Ik moet hem waarschuwen.

Ik pak mijn telefoon van het dashboard en open het portier. Door de kou krijg ik een stoot energie en ik kom vooruit zonder te vallen. Ik roep, zwaaiend met mijn mobiel, waarvan het schermpje verlicht is, en deze keer heb ik geluk. De auto stopt en een lange man stapt uit. Meteen moet ik denken aan de vrouwen die ik op straat heb gefilmd, de auto’s met schimmige figuren die in het donker stopten, en van wie je niet kon weten of ze je kwaad zouden doen.

Kom maar op, denk ik als ik hem op me af zie komen.

‘Alles in orde?’ Zijn stem verwaait in de wind, maar zijn toon is vriendelijk. Hoewel ik zijn gezicht nog niet kan zien, laat ik mijn schouders opgelucht zakken.

‘Ik, eh… nou, nee.’ Klappertandend knik ik naar de plek waar mijn auto is gestrand. ‘Zou je me kunnen helpen?’

Hij doet een stap naar voren en staat in de lichtbundel van zijn koplampen. ‘In de prak?’

Hij is dertig, schat ik, lang – heel lang, minstens een meter vijfentachtig – en slank. Hij draagt een bril met een zwaar, vierkant montuur en heeft een lang, hoekig gezicht. Hoewel hij warmte uitstraalt, bespeur ik ook een zekere waakzaamheid bij hem. Hij heeft dezelfde bouw als Aidan – mijn vriend van vroeger, van toen – en dezelfde onhandigheid. Als ik eraan denk hoe Aidan me aan het lachen kon maken, begin ik te ontspannen. Hij maakt een onschuldige indruk, tegelijkertijd weet ik dat schijn kan bedriegen. Als ik de eerste maanden in Londen iets heb geleerd is het dat wel.

‘Ik ben van de weg geraakt,’ zeg ik. ‘Er ligt een schaap…’

Hij kijkt langs me heen naar de plek waar het schaap ligt, maar in het donker is het zwarte silhouet op het ijs bijna niet te zien.

‘Heb je hem aangereden?’

Ik kijk om. De kop wijst onze kant op. Starend. Beschuldigend. Dit heb jij gedaan, zeggen de ogen.

‘Nee. Hij lag er al. Ik zag hem te laat.’

Gelooft hij me? Ik weet het niet, maar hij steekt zijn hand naar me uit.

‘Zal ik je helpen?’ vraagt hij. ‘Ik ben Gavin.’

3

Het duurt even, maar dan weet ik waarom de naam me bekend voorkomt. Toen Jess, mijn assistente, op zoek was naar iemand die folders kon verspreiden voor een bijeenkomst in het buurtcentrum om ons project te promoten, had Gavin, die de plaatselijke filmclub leidt, zijn hulp aangeboden. We hebben dus in elk geval één interesse gemeen.

‘Alex.’

Hij geeft geen blijk van herkenning; misschien heeft Jess mijn naam niet genoemd.

‘Nou, dan ga ik maar eens kijken. Naar het…’

Hij gebaart naar het roerloze schaap, kennelijk heeft hij er moeite mee het beest bij de naam te noemen.

Samen lopen we ernaartoe. Met de zaklantaarn in zijn hand hurkt hij bij het arme dier neer.

‘Die heeft een lelijke klap gehad,’ zegt hij, en hij trekt een pijnlijk gezicht. ‘Het moet heel snel zijn gegaan.’

Ik kijk naar het beest. Het bloed dat uit het achterlijf is gevloeid heeft een zwarte vlek in de sneeuw achtergelaten.

‘We kunnen hem hier niet laten liggen.’

Hij laat zijn hoofd hangen. ‘Nee.’ Hij zucht. We zakken door onze knieën, pakken de poten vast en beginnen te trekken. Het beest is zwaar, maar glijdt vrij gemakkelijk over het ijs. De ingewanden laten een spoor achter in de sneeuw en er stijgt stank uit op. Ik houd mijn adem in en als ik naar Gavins grimmige gezicht kijk, zie ik dat hij hetzelfde doet, maar gelukkig duurt het niet lang: even later sleuren we het karkas de greppel in.

‘Oké,’ zegt hij terwijl hij overeind komt. ‘Hoe is je auto eraan toe?’

Ik stap naar achteren, over het bloederige spoor heen. Wat zou hij van me denken? Ziet hij me als een hulpeloos vrouwtje dat heeft zitten wachten tot ze gered zou worden en geen idee heeft hoe het zit met de auto waarin ze veilig dacht te zijn? Op zijn gezicht zie ik niets wat daarop wijst. Hij lijkt alleen maar te willen helpen.

‘In de kreukels, denk ik. Ik moet gewoon de pechhulp bellen. Zodra ik signaal heb, komt het goed.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik ken iemand die je kan helpen.’

‘Kan hij hem repareren?’

‘In ieder geval wegslepen. Hij heeft een Range Rover.’

Een Range Rover? Ik denk aan de auto die ik langs heb zien rijden. Door het verblindende licht had ik er weinig van kunnen zien, de bestuurder was onzichtbaar, ik kon niet eens onderscheiden wat voor merk het was. Een grote, een fourwheeldrive of zoiets.

‘Is hij hier niet al eerder langsgereden?’ vraag ik. ‘Je vriend? Een halfuur geleden ongeveer?’

Gavin lacht. ‘Nee, ik kom net bij hem vandaan. Hoezo?’

‘Er kwam nog een auto langs,’ zeg ik. ‘Het leek er even op dat hij zou stoppen, maar toen reed hij door.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ja. Maar het doet er niet toe.’

Ik voel dat hij me nog iets wil vragen, maar hij lijkt zich te bedenken.

‘Waar moet je naartoe?’

‘Blackwood Bay.’

Hij glimlacht. ‘Stap maar in. Dan geef ik je een lift.’

Hij zegt weinig, concentreert zich op de besneeuwde weg. Ik vraag me af wat hij voor iemand is, en kijk om me heen. De auto is smetteloos schoon en op het dashboard staat een luchtverfrisser. Er is geen spoor van de rotzooi waar mijn auto mee bezaaid ligt; als dat zakje zoethoutstokjes niet uit de bekerhouder zou steken, had je kunnen denken dat hij net uit de showroom was gekomen. Mijn maag rammelt.

‘Wat een geluk dat je langsreed,’ zeg ik, eigenlijk alleen maar om de stilte te verbreken.

Hij glimlacht. Ik kijk naar buiten, naar Blackwood Bay en de heldere sterrenhemel erboven. In de verte zie ik een flits, de vuurtoren op Crag Head knippert onder een flard laaghangende bewolking. Ik was dus al dichterbij dan ik dacht. Opnieuw bedenk ik dat het stom is geweest om hier in de winter heen te gaan. Niet dat ik veel keus had. Na een paar minuten voert Gavin de snelheid een beetje op. Er reflecteert iets in de koplampen, er licht een puntje op in de duisternis, misschien een oog. Als we passeren dooft het uit. Nog een schaap? Een konijn? Een hert? Doordat elke dieptewerking ontbreekt, is niet vast te stellen hoe groot het is. Gavin zet de verwarming hoger.

‘Heb je het nog steeds koud?’

Ik antwoord dat het prima met me gaat en vraag waar hij vandaan komt. ‘Niet uit Blackwood Bay.’

Hij kijkt me bevreemd aan. ‘Hoe weet je dat zo zeker?’

‘Het accent. Of liever gezegd: géén accent.’

‘O, ja,’ zegt hij schaapachtig. ‘Mijn ouders komen uit Merseyside, maar we zijn naar het zuiden verhuisd. Naar Londen.’

‘En nu woon je hier.’

‘Ja. Ik had behoefte aan verandering. Ik werkte in de stad, maar ik had er genoeg van. Het forensen… de druk… je kent het wel.’

‘Ik’, denk ik. Niet ‘we’. Ik doe er het zwijgen toe. Ik heb al gezien dat hij geen ring omheeft. Waarom ik daarop let weet ik niet, uit gewoonte misschien.

‘Hoelang woon je hier al?’

‘O, god. Al bijna een jaar.’

Hij zegt het op een toon alsof hij er zelf verbaasd over is, alsof hij maar twee weken had willen blijven.

‘Bevalt het je?’

Hij vindt het hier prima, zegt hij. Hij heeft genoeg omhanden.

‘En jij? Waar kom jij vandaan?’ vraagt hij.

Ik houd het vaag. ‘Londen. Ben je niet getrouwd?’

Hij schiet in de lach. ‘Nee!’

We naderen een bocht en hij mindert vaart. ‘Maar je komt oorspronkelijk niet uit Londen, hè?’

Hij heeft mijn accent dus ook opgepikt. Dat verbaast me niet. Het is vrijwel verdwenen, maar er zijn dingen waar je nooit vanaf komt. Bepaalde klanken spreek ik nog steeds ietsje anders uit, woorden als ‘laars’ of ‘vaars’ rijmen bij mij eerder op ‘dwars’ dan op ‘kaars’. Ik geloof niet dat ik een van die woorden al heb gebruikt, dus vermoedelijk zijn er andere, subtielere signalen die hij heeft opgevangen.

‘Nee, uit de buurt van Leeds,’ antwoord ik.

‘Aha. Ga je iemand opzoeken?’

Zijn vraag zet me voor het blok. Ik had onder de radar willen blijven. Het is tenslotte nooit mijn bedoeling geweest om hier te komen. Maar het loopt nu eenmaal niet altijd zoals je wilt, en ik kan me niet altijd blijven verbergen.

‘Zoiets,’ zeg ik. ‘Ik ben hier om aan een film te werken.’

Hij lacht. ‘Ik dacht al dat je daar iets mee te maken had! Wat is jouw aandeel?’

‘O, hand-en-spandiensten. Je kent het wel.’

Hij houdt zijn blik op de weg gericht. Even later kucht hij.

‘Waar gaat die film eigenlijk over?’ Hij valt even stil. ‘Over Zoë?’

Mijn adem stokt als hij de naam van het verdwenen meisje uitspreekt, maar hij merkt het niet.

‘Niet echt,’ antwoord ik.

‘Maar je hebt wel over haar gehoord? En over Daisy? Neem ik aan?’

Ik antwoord bevestigend. Ik denk aan alle research die ik heb gedaan, de gesprekken met Dan. Ik weet er zelfs veel te veel van.